KaewZa 的个人资料~K@eWza~(^.^)//照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
2007/10/6 เมื่อเวียนมาครบอีกครั้ง....และแล้ว....ก็แก่ขึ้นอีกปีแระ ยังไม่ถึงหรอก....แต่ก็เกือบๆ แต่วันนี้ วันเกิด"เพื่อนนิค" และ"พี่เอ็ม" HaPpY BirThDay น้าาา ^_^ ปีนี้....ได้บัตรประชาชนใบใหม่ เพิ่งไปทำมาสดๆร้อนๆ...วันนี้เลย เอามาโชว์ด้วยๆๆ......รู้สึกดีกว่าบัตรใบก่อนเยอะเลย เหอๆๆ  ตอนแรก....กะไปทำที่เขตแล้วว แต่...ได้ยินมาว่า คนเยอะมากก เลยถามๆเพื่อนจนได้ความมาว่า ที่ BTS มีด้วย แอบงง..และตื่นตะลึงเล็กน้อย..........เฮ้ย!! มีจริงหรอเนี่ย มันมีจริงๆคับพี่น้อง......... 3 สถานีอ่ะ สยาม หมอชิต และอีกที่ จำไม่ได้แระ รวดเร็วทันใจมาก 5 นาทีเสด (รุ้สึกดีกับราชการไทย ขึ้นมาทันตาเห็น) พี่ที่ถ่ายรูปให้ใจดีด้วยอ่ะ.... "น้องมาดูนะค่ะ ถ้าไม่ชอบ เด๋วพี่ถ่ายใหม่ให้" สวยแล้วยังใจดีด้วยนะพี่สาววววว อิอิ .......อยากขอพรให้ตัวเองจัง........ รออีกไม่กี่วัน........เท่านั้น 2007/9/28 ดองงงงงงงงงดองคับพี่น้อง........ งานทุกอย่าง แทบถูกดองไว้....ไม่ได้ทำ แม้กระทั่งสเปช และบ้านมัล ก็ดอง...... ตอนนี้ ไม่มีเวลาว่างเลย ทั้งๆที่จริงๆแล้ว....หลังจากเรียนญี่ปุ่นเสด งานที่บริษัท ก็ชิวๆไปเรื่อยๆ ก็ยังอุตส่าหางานให้ตัวเองทำ........ นั่งทำโมเดล "รถจากัว" จากกระดาษ ยากมั่กๆ T_T น้ำตาไหลริน แต่สวยอ่ะ เลยต้องพยายามทำต่อไป ถ้าทำเสด จะถ่ายรุปมาอวดโฉมให้ดู ^-^ (เอาเวลาทำงาน มานั่งทำรถเล่น ถ้าทำเสดจิง จะติดตรา TOYOTA ให้ซะหน่อยที่ป้ายทะเบียน เครดิดๆๆ) พอกลับมาถึงบ้าน..... อันดับแรก...ทักทาย"น้องเกาลัด" อ่ะ...ยังมีใครไม่รู้อีกไหมเนี่ย ตอนนี้เราเลี้ยงกระรอกอยู่ตัวนึง ชื่อน้องเกาลัด อายุเท่าไรไม่ทราบได้(แม่ค้าว่าสองเดือนกว่า แต่คาดว่าคงถูกหลอก) เลี้ยงมาได้สองอาทิตย์แระ..........เชื่องขึ้นกระจิ๊ดนึง วันแรกๆมา เห็นนิ้วเปนไม่ได้ กัดลูกเดียว....เลือดกระฉูดทุกวัน T-T ตอนนี้ไม่กัดแระ.....แต่เล็บดันคมขึ้นเรื่อยๆ เดินบนมือทีๆ ก็จะได้รอยเท้าทุกย่างก้าว มือลายพร้อยไปหมดแล้ว T-T พยายามจะตัดเล็บมันมาหลายวันแระ ยังไม่ค่อยสำเร็จเท่าไร เจ้าตัวน้อยซนอย่างกะลิง วิ่งปรู๊ดปร๊าด จับไม่ค่อยทัน ตอนนี้ ยังต้องล่ามคอมันไว้ เพราะยังไม่เชื่องขนาดปล่อยได้ แต่ตั้งความหวังไว้...ว่าสักวัน จะเอาโซ่ออกจากคอมัน จะมีใครมั่งเนอะ ที่ชอบถูกพันธนาการแบบนี้ หลังจากเล่น+ให้อาหารน้องเกาลัดเสด คราวนี้ก็มานั่งแปะหน้าคอม...... โนๆ....ไม่ใช่เอ็มแระ ที่ดึงดูดเราขนาดนี้ ..............ซีรี่ย์คับ ซีรี่ย์......... เยอะมากกกกกกกกก และสนุกมากกกกกกกกกกกกก ติดงอมแงม ไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน ทั้งๆที่ต้องตื่นตีห้า....ตึหนึ่งยังแทบไม่อยากจะลุกไปนอน (ถ้าแม่ไม่คอยลงมาตามนี่...อาจมีโต้รุ่ง) +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ จากภารกิจกหลักๆดังกล่าว ที่กล่าวไป ทำให้การดองสเปชเกิดขึ้น 555+ จบข่าว ไปดูซีรี่ย์ต่อแระ อิอิ 2007/9/14 เปิดบ้านใหม่แว้ววว...."บ้านมัล" ของนู๋ ..............."บ้านมัล"............ ตั้งชื่อให้เรียบร้อย อิอิ แอบบ่นนิสนึง.....แต่งยากเจงๆๆ ยากกว่าสเปชเยอะเรยย (หรือเราโง่เอง ก็ม่ะรู้นะ เหอๆ) แต่ถ้าคนแต่งเป็น...มันจะแต่งได้เยอะกว่าสเปช เยอะมากกก ไอ้เราความรู้น้อยนิด....ก็แต่งได้เท่านี้ล่ะนะ เน้นโชว์รูป ไม่เน้นเทคนิค อิอิ เย้เย้เย้ จบ ^-^ ปล. แอดเราเปนเพื่อนด้วยเด้ออออ อิอิ 2007/9/13 ปฏิบัติการ.....สำเร็จเย้ๆๆๆๆ............ ในที่สุด.... ท้ายที่สุดแล้ว........... เราก็ได้ดูหนังสองเรื่องนั้นจนได้ สายลับจับบ้านเล็ก...และ ฮันนะซัง สนุกทั้งสองเรื่องเรยยยยยยยยยยยยยยยย ดีจัง...ที่ได้ไปดู ^-^ เมื่อวาน..ไปดูฮันนะซังมา รอบสุดท้ายของหนังเรื่องนี้ 20.40 เพิ่งเคยได้ดูหนังรอบสุดท้ายก่อนจะออกจากโรงครั้งแรก ให้ความรู้สึก...แปลกๆดีนะ ถ้าได้ไปดูหนังรอบแรกที่เข้าโรง จะออกแนว.... ว้าวๆ ดูก่อนคนอื่นเค้าเลย อันนี้......รบสุดท้าย จะมาว้าวๆ ดูคนสุดท้ายเลย...ก็คงไม่ใช่ +_+" แต่ก็รู้สึกดี...ที่ไปดูทัน เหมือนกับว่า......อย่างน้อย เราก็ยังไม่พลาดโอกาสสุดท้ายไป ถึงแม้จะช้าไปหน่อย...แต่ก็ยังได้ทำอยู่ดี ดูหนังสองเรื่องนี้....สนุกกันไปคนละแนว เรื่องนึงซึ้ง....เรื่องนึงฮา แต่ได้ข้อคิดเหมือนๆกันมาอย่างนึง.... คือ...คนเรา ต้องรู้จักให้อภัยในความผิดพลาดของคนอื่น มันเหมือนกับว่า....เราไม่สามารถตัดสินคน...จากการกระทำของเค้าได้ ดูอย่างพระเอกสิ(ทั้งสองเรื่องเรย) แรกๆก็นะ โอย รับไม่ได้อย่างนู้น...ไม่ชอบอย่างนี้ แล้วไงละ.. สุดท้ายก็รักกันได้อยู่ดี ถ้าคนเรา....เปิดใจให้กว้างไว้ เรื่องอะไรๆ...ก็คงไม่แย่อย่างที่คิดหรอก.....จิงไหม (ไม่รู้เพราะความรักบังตา.....หรือเพราะพระเอกเราฉลาดกันแน่ อิอิ) ีถึงแม้จะคิดงั้นก็เถอะ.....ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆอย่างที่คิดซะเมื่อไร พออารมร้อนขึ้นหน้า....เหตุผลร้อยแปด....ไม่มีเหลือซักอย่าง ฮ่าๆๆ อ่ะ กลับมาเรื่องเดิมก่อน..... ถึงตอนนี้.....ดีใจกับตัวเอง ที่อย่างน้อย......ก็ได้ทำสิ่งที่อยากทำ .................ถึงแม้จะลำบากไปนิด..... ดูหนังรอบดึก+ไม่มีตังค์+กลับบ้านลำบาก (ไม่นิดแล้วมั้งเนี่ยยยย) ขอบคุนฮักซังผู้น่ารักนะจ๊ะ อิอิ ปล.....วันนี้ปวดท้อง........พุ่งนี้จะหยุดงาน (เกี่ยวกันตรงไหนเนี่ย - -") 2007/9/8 เนือยยยเคยเป็นบางไหม........ อยากทำอะไร....โดยไม่ต้องทำอะไร งงล่ะสิ.............นี่แก้วกำลังเพ้อไรอยู่เนี่ย?? ตอนนี้เกิดอาการที่ว่าขึ้น....แทบทุกวัน อยากทำนุ่น..ทำนี่....ตั้งหลายอย่าง แต่พอถึงเวลาจะทำจริงๆ..........กลับเดินหันหลัง...และไม่ทำมันซะเฉยๆ สิ่งที่กำลังทำอยู่ทุกวันนี้....ก็แค่ "หน้าทีที่ต้องทำ" กับ "สิ่งที่ควรทำ"เท่านั้น ไม่ได้ทำ....สิ่งที่ตัวเองอยากทำเลยสักอย่าง ไม่ใช่ไม่มีโอกาสนะ..............แต่ทิ้งโอกาสมันไปเอง รู้สึกว่า...ตอนนี้ ตัวเองดูเนือยๆไปกับทุกอย่าง ทำก็ได้......ไม่ทำก็ได้ ไม่เปนไร.........ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก..........ชินไปซะละ ขนาดเป็นคนชอบดูหนังมากๆ...... วันก่อน....ไปยืนดูโปสเตอร์หนัง เรื่องฮานะจัง อืมมม....น่าดูจังเลย แล้้วก็ผ่านไป...................... ถ้าเป็นเมื่อก่อน.....คงชวนใครสักคน..ให้มาดูด้วยกัน แต่ตอนนี้...............ก็คงยังไม่ได้ดู...เพราะไม่คิดจะทำอะไร เหอๆ ไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ........ยังสบายดีทุกอย่าง แค่รู้สึก..เนือยๆ....เหนื่อยๆ แต่.....พอนอนเฉยๆอยู่บ้าน.......ก็รู้สึกว่างเกินไป อืม.....ทำไมกันนะ แต่...จะให้คนเรา ร่าเริงสดใสตลอดเวลา.......คงเป็นไปไม่ได้หรอกเนอะ มันคงต้องมีช่วงเวลาแบบนี้บ้าง แล้วสักพัก....เราคงจะกลับไปเป็นคนแบบเดิมได้อีก หวังไว้ว่าเช่นนั้น ^-^ มาลุ้นกันดีกว่า....... ตอนนี้อยากดูหนังสองเรื่อง หนึ่ง.......ฮานะจัง สอง.......สายลับจับบ้านเล็ก มาดูกันว่า....เราจะได้ดูสักเรื่องไหม 555+ ปล. แน๊ต...มีคนบอกว่า อาการเราเหมือนคนอกหักแหละๆๆ ฮิ้ววววววววววว กลายเปนเช่นนั้นไปเสียแล้ว 2007/8/26 จบกันซะทีนะ.....บับบายどうも ありがとうございました。 いろいろなこと はじめてわかって、楽しかったか...楽しくなかったか... しかし、 あたしも 少し大人になった。 ほんと.....ほんとに どうも ありがとうございました。 さようなら............... จบกันซะที....กับห้าเดือนที่ผ่านมา กับทางเดินที่เลือกเดินมาเอง เคยถามตัวเองหลายครั้ง.........ว่าที่เลือกนี่ ดีแล้วหรอ..... ถึงตอนนี้ ก็ยังตอบตัวเองไม่ได้...ว่าทางที่เลือกจะเปนทางที่ดีที่สุด แต่เลือกไปแล้ว..........ดังนั้น ก็ต้องพยายามที่จะทำให้มันเป็นทางที่ดีที่สุด ด้วยตัวของเราเอง........ ในทุกๆครั้งที่เหนื่อย.........แล้วเบื่อหน่าย ก็พยายามปลอบตัวเองว่า........อีกไม่ช้า....ไม่ช้า...มันจะจบลง ................แล้วก็จะมีอะไรใหม่ๆเข้ามา แต่...วันนี้..วันที่มันจบลงจริงๆ ดีใจมากกกกกกก............นะ แต่...ก็แอบใจหายเล็กๆ ขอบคุณทุกๆคน...สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ..................ขอบคุณที่ร่วมเหนื่อยด้วยกันมา และ...ลาก่อน 日本語  ปล. ประกาศ สำหรับคนที่ไม่รุ้......เราเรียนภาษาญี่ปุ่นจบแว้ววววววววววววววววววววววววววววววว เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ปล.อีกรอบ..... หวังว่า................คงสอบผ่านนะ แหะๆ 2007/8/19 ภาวนา......ได้โปรดเถิด........ขอให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี ในทุกๆเรื่อง....ทุกๆอย่าง ไม่ได้อยากให้เกิดขึ้น....ไม่ได้ตั้งใจ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว........ ไม่อยากจะพูดคำว่าขอโทษแล้ว......เพราะพูดกับตัวเองมามากเกินไปแล้ว ...........จะพยายามทำให้ดีที่สุด.......... และ"ภาวนา"....ขอให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี ปล. รู้ดีว่าตัวเองเปนพวกคิดมาก....จะพยายามไม่คิดมากนะ ขอบคุณทุกๆคน ที่คอยพูดให้กำลังใจ...และบอกว่า"อย่าเครียด" จะพยายามงับ ^.^ 2007/8/13 คนที่น่า........เบื่อวันนี้นั่งว่าง.....เลยทำให้คิดไรไปเรื่อยเปื่อยเยอะแยะ ที่ว่าว่าง...ก็ไม่ใช่ว่างจริงๆหรอก..... ยังต้องอ่านภาษาญี่ปุ่นเตรียมสอบ..ยังต้องทำไรอีกตั้งหลายอย่าง... แต่รุ้สึกว่า....ช่างมีสมาธิน้อยเสียเหลือเกิน...T_T ช่วงนี้รู้สึกว่า..ตัวเองหงุดหงิดง่าย.....และกลายเป็นคนตัดสินใจอะไรไม่เปนเสียแล้ว ................นั่นเลยทำให้ยิ่งหงุดหงิดตัวเองขึ้นไปอีก จากเมื่อก่อน....ตัดสินใจได้เร็วกว่านี้...และไม่ค่อยลังเล แต่เด๋วนี้...แค่จะทำอะไรนิดนึง...ก็ยังใช้เวลาตัดสินใจเปนครึ่งวัน และขนาดตัดสินใจไปแล้ว....ยังกลับมาลังเลอีก...ว่าที่ทำไปนี่ดีแล้วหรอ บางครั้งก็กลับมาหงุดหงิดตัวเอง...ว่าทำไมตัดสินใจอย่างนั้นไป ...........บ้าไปแล้วไหมล่ะ กลับมาหาเหตุผล...ที่ตัวเองเปนแบบนี้ เพราะอะไรกันนะ................. เพราะเวลาอยากทำอะไรสักอย่าง...แต่ไม่สามารถทำได้........รึป่าว ไม่สามารถทำได้...ด้วยเหตุผลอะไรหลายๆอย่าง หรือ...แค่เหตุผลเดียว....ที่สำคัญจนทำให้เราไม่สามารถกำหนดอะไรให้ตัวเองได้ บางครั้งอยากไปเที่ยว...แต่ทำไม่ได้ อาจเพราะ...ไม่มีเวลา...เหนื่อย...ไม่อยากไป......ไม่มีเงิน หรือเพราะแค่เหตุผลเดียว.........ไม่สามารถไปได้ อยากทำ..........ใจจะขาด แต่มีเหตุผลให้ทำไม่ได้....เปนแบบนี้หลายๆครั้ง ก็เลยกลายเป็นว่า.......ไม่อยากตัดสินใจให้ตัวเอง....ว่าทำได้รึไม่ เพราะมันทำให้เหนื่อยใจ...และเบื่อตัวเอง...ที่ไม่สามารถทำไรได้ดังใจคิด หรือเพราะ....ตัวเองกลายเปนคนลังเล..... ตัดสินใจไม่ได้สักที....ว่าตัวเองต้องการอะไร หรือ...อะไรเปนสิ่งสำคัญที่สุดในขณะนั้น.......... นั้นเพราะ.....เราเห็นหลายๆสิ่ง "สำคัญ" ไปซะหมดรึป่าว หรือเพราะเปนคนอ่อนแอ.....ที่ไม่กล้าเลือกอะไรให้ตัวเอง ทั้งๆที่อยากทำ....แต่เมื่อมีอุปสรรคเพียงนิด... กลับลังเล....และตัดสินใจไม่ได้ ว่าควรทำอะไร ขนาดว่าเลือกไปแล้ว....พอกลับมามองข้างหลัง มองสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจไป....ก็กลับมารุ้สึกผิด...ไม่ก็เสียดาย นั่นนะ...มันน่าหงุดหงิดไหมละ เพราะอะไรกันแน่นะ เหตุผลที่ทำให้เราเป็นคนแบบนี้....คนที่ทำให้ตัวเองหงุดหงิดอยู่แบบนี้ เราจะสามารถกลับเปนคนเดิมได้รึป่าว หรือจะกลายเป็นคนแบบนี้ไปเสียแล้ว หงุดหงิดตัวเองจิงๆ เพราะจนถึงตอนนี้...ก็ยังสรุปอะไรให้ตัวเองไม่ได้เลย 2007/7/29 โดโมะ อาริงาโตะโกไซมะชิตะก่อนอื่น.... ต้องขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคน ที่มาถ่ายรูปด้วยกันนะงับ ขอบคุณค่าา ^_^ วันซ้อมเจ็บขามากมาย..แต่ก็ยังวิ่งไปวิ่งมาถ่ายรูป ติงต๊องไหมละ ก็แหม๊....เพื่อนๆอุตส่ามากัน...ยอมๆ แต่ก็ยังแอบรู้สึกผิดนิดๆ....เหมือนมัวแต่วิ่งไปวิ่งมา...เลยได้ถ่ายรูปกะเพื่อนๆบางคน น้อยๆไงม่ะรู้ ไม่ค่อยได้ดูแลเลย................โทดทีน้าาา -/\- มีเพื่อนคนนึง..ที่เรารู้สึกผิดมากเปนพิเศษ....คือรู้สึกผิดสุดๆ อยากเขียนให้เจ้าตัวอ่าน....แต่ก็ไม่มีเมลล์....ไม่เคยคุยทางเอ็ม..ส่งลิ้งค์ให้ก็ไม่ได้ เอาเปนว่า ถ้าเพื่อนๆอ่านเจอ ฝากบอกเจ้าัตัวด้วยแระกาน.. นี่เป็นการแสดงความรู้สึกผิดของเรา... ถึง..ตุ๊ดตู่ เราแทบไม่เคยคุยกันเลย...ตั้งแต่สมัยเรียน แม้จะจบไปแล้ว....เราก็ได้เจอกันน้อยมาก.... สารภาพตามตรง....ไม่ได้คิดว่าตุ๊ดตู่จะมา..... ไม่ได้ลืมชวนนะ...แต่แบบว่า..เบอร์เมลล์...เบอร์มือถือ..ไม่มีสักอย่าง อาศัยวานเพื่อนๆบอกต่อๆกัน...แต่ก็ไม่รู้ว่าำไปถึงใครบ้าง ..........ทำไมเราดูเป็นคนที่ช่างน่าเหินห่างขนาดนี้เนี่ย... ผ่านวันซ้อมไป..เพื่อนๆสายปัญญามากันวันซ้อมหมด....ตุ๊ดตู่ไม่ได้มา ไม่แปลกใจ...เพราะข่าวอาจส่งไปไม่ถึง แต่...แล้วก็มีโทรสับมา....เบอร์ใครไม่รู้....รับแล้วถึงรู้ว่าเป็นตุ๊ดตู่ โทรมาบอกว่าจะมาวันจริง............ดีใจจัง..ตุ๊ดตู่จะมา พอถึงวันจริง........ สิบโมงกว่าแล้ว...ตุ๊ดตู่โทรมา...ถึงเกษตรแล้วนะ...กำลังจะเข้าคณะวิศวะ สิบเอ็ดโมง..เราต้องเข้าแถว....แต่สิบโมงครึ่ง ตุ๊ดตู่ยังไม่ถึง สิบโมงสี่สิบห้า.....พี่ชายเราที่วันนี้มาเป็นช่างกล้องให้..กลับไปแล้ว...ตุ๊ดตู่ก็ยังไม่ึถึง แล้ว..ตุ๊ดตู่ก็โทรมา...บอกว่า อยู่แถวตึกคอม...แต่ตรงไหน ยังคุยกันไม่รู้เรื่อง..โทรสับก็ดับไป พยายามโทรกลับ...แต่เหมือนว่า...โทรสับของเทอ...แบตหมดไปเสียแล้ว...เวงกำ เดินหา..ก็ไม่เจอ...ตอนนั้นยังไม่ได้กินข้าวเลย..ต้องขึ้นตึกแล้ว..ก็ยังหาไม่เจอ...ทำไงดีๆๆ สิบเอ็ดโมงห้าสิบ....เพื่อนในกลุ่มโทรมา(เพื่อนภาคคอม) "แก้ว มีเพื่อนแก้วจะคุยด้วย" พอได้ยินเสียงตุ๊ดตู่เท่านั้นแหละ...เฮ้ยๆๆๆ ไปเจอกับเพื่อนเราได้ไงนี่ ตุ๊ดตู่...เทอทำไรไปบ้าง ถึงสามารถเจอกับเพื่อนเราได้....แล้ว..ไม่ใช่ที่ตึกคอมด้วย. คนที่รับปริญญาของวิศวะวันนั้น มีเกือบพัน....มีเพื่อนภาคคอมแค่หกสิบ...เทอสามารถหาเจอได้ ตุ๊ดตู่...เทอทำยังไงกันนี่ วิ่งไปหาตุ๊ดตู่...แบบ..ขากะเพลกๆนี่แหละ สุดท้ายก็เจอกันจนได้... แต่ตอนนั้น...ไม่มีเพื่อนอยู่แถวนั้น...ไม่มีกล้อง...ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจาก..ขอบคุณมากๆเลย แล้วก็ขอโทดด้วย ที่แค่ถ่ายรูปด้วยกัน..เรายังไม่สามารถทำได้ ....................ขอโทดจิงๆ................. ตุ๊ดตู่ยื่นของขวัญให้..พร้อมบอกว่า ไม่เปนไรๆ ได้เจอก็ดีแล้ว โหย..แทบร้อง เราถามว่า.."นี่มางานใครด้วยรึป่าว..จะไปไหนต่อ" "อ๋อ..มางานแก้วนี่แหละ...เด๋วก็กลับแล้ว" อ๊าก..พระเจ้า..ทำไมนู๋เลวขนาดนี้ ขอโทดเปนสิบรอบ...แล้วเราก็ต้องขึ้นตึกไป ทั้งๆที่รู้สึกผิด.....เส้าจิงๆ ได้เจอตุ๊ดตู่วันงานแต่งอาจาร...เย้ เราได้ถ่ายรูปด้วยกันซะทีนะ ^-^ ปล. ในวันรับปริญญาเรา มีหลายๆคนที่ต้องขอบคุนเปนพิเศษ ขอบคุณพี่โน๊ต..พี่วุฒิ..พี่สินาด..พี่เบ๊ส..พี่เมย์...และพี่ๆอีกหลายคน ที่มาถ่ายรูปด้วยกัน ขอบคุณเพื่อนๆสายปัญญาทุกคนที่มานะ....ขอโทดด้วยที่ต้องทำให้ตื่นเช้ามางานเราคนเดียว แหะๆ ขอบคุณเพื่อนๆโตโยต้า...น่าัรักกันมากๆเลย เหมือนวันทำงานอีกวัน..เจอกันครบเชียว อิอิ ขอบคุณตากล้องซัน.. ถ้าไม่ได้ซันถ่ายรูปให้...คงไม่มีรูปสวยๆเนอะ (รูปสวย แต่นางแบบไม่สวย 555+) ขอบคุณ แม่...ที่มาดูแลทั้งสองวัน น้องสาว...ที่มาเป็นเบ๊ให้วันนึง พี่ชาย...ที่้เป็นตากล้อง แบบง่วงๆ มึนๆให้อีกวัน และทุกๆคนที่ไม่ได้พูดถึง ..............ขอบคุณงับบบบ............. โดโมะ อาริงาโตะโกไซมะชิตะ 2007/7/17 Arithmetic Botวันนี้...จบแล้ว โปรเจคโรบอตโตะ......Arithmetic Bot โรบอทที่คิดเลขโง่ๆ..ก็ยังผิด 555+ เหนื่อยมั่กๆๆ.... ทำโอทีกันทุกวัน รวมๆชั่วโมงแล้ว....ยี่สิบชม.ได้ ในเวลาแค่สองอาทิตย์ บ้ากันไปแล้ว วันนี้ต้องเสนอหัวหน้า ไล่ขึ้นไปจนถึงประธานบริษัท...เริ่มพรีเซ้นบ่ายสอง แต่บ่ายสองแล้ว...โรบอทของเราก็ยังเอ๋อๆ คิดเลขไม่ได้เลย พี่ๆใจดี เลื่อนของกลุ่มเราเป็นกลุ่มสุดท้าย...เลื่อนเวลาตาย จนถึงตาตัวเอง.... ทำpowerpointไปซะสวย...แต่พรีเซ้นห่วยสิ้นดี อิอิ พอถึงขั้นตอน DEMO รอบแรก...โอเช ยังถูก.........ทำเอาโล่งอก แต่....ไปๆมาๆ รอบหลังๆ ผิดทุกรอบ ...กำ กัวที่สุด คือทำหัวหน้าตัวเองขายหน้า.....หวังว่า"ลุงซา"คงไม่คิดมากนะ T_T วันนี้ทำโอวันสุดท้าย.... เก็บของเข้าที่ เคลียร์ห้อง พุ่งนี้กลับไปสู่วังวนเดิม........เรียนญี่ปุ่น แล้ววันมะรืน...สอบ!! ญี่ปุ่นที่ไม่ได้เรียนมาเกือบเดือน....แต่กลับไปเรียนวันเดียวแล้วสอบเรย จะเอาอะไรไปสอบ?? เหนื่อยใจจัง อยากได้้กำลังใจ ^_^ 2007/7/11 โรบอตโตะช่วงนี้วันๆไม่ค่อยได้แตะคอมเลย....คิดถึงจังเลยลูก จุ๊บๆ  ตั้งแต่วันศุกร์ที่ผ่านมาแล้ว....ทำโอทีที่บริษัททุกวันเลย ศุกร์ที่แล้ว....ถึงสองทุ่มกว่า จันทร์..........สี่ทุ่ม อืมมม...กลับถึงบ้านแทบสลบ ดีที่บริษัทมีรถมาส่งถึงบ้าน ขอบคุนค๊าบบ อังคาร.........สองทุ่ม อันนี้ก็เหนื่อยเหมือนกัน กลับรถเมล์เอง T_T ถึงบ้านตั้งสี่ทุ่มแหนะ ส่วนวันนี้...วันพุธ....กลับรอบหกโมงกว่า แต่ก็ยังถึงบ้านสี่ทุ่มอยู่ดี เพราะโอ้เอ้ที่เดอะมอลล์ 555+ เอาน่า..ขอผ่อนคลายบ้างงง เนอะๆ เพิ่งรู้ว่า...สิ่งที่หลีกหนี...หลีกเลี่ยง...สุดชีวิต ตอนอยู่มหาลัย....มาเจอในการทำงานทั้งหมด ทั้งการเรียนฮาร์ดแวร์....การเขียนแอมเบตเดต...เป็นเรื่องที่อ่อนด้อยซะเหลือเกิ๊นนน แต่ตอนนี้รู้เพิ่มขึ้นอีกอย่างว่า....ขนาดโปรแกรมมิ่ง...ก็ยังอ่อนด้อยไปด้วย ไม่รู้จะเส้าหรือขำดี.....เพราะเพื่อนๆก็เป็นกานไปหมด...โดนพี่แก้บานทุกคนเลย เลยขอขำดีกว่า....โปรแกรมนู๋จะกลายเป็นโปรแกรมพี่อยู่แล้ว (ของพี่อาร์ตกะพี่เอ็ม) เหนื่อย...แต่สนุก การเขียนโรบอทเนี่ย....มันเหมือนชีวิตคนเลยเนอะ ลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ....คาดหวังอะไรกับมันไม่ได้ และ...ไม่สามารถกำหนดไรตายตัวแน่นอนได้สักอย่าง เพราะขนาดคิดว่าเขียนโปรแกรมไปอย่างดีแล้ว....สุดท้ายปัจจัยหลายๆอย่างก็ทำให้การทำงานคาดเคลื่อนได้อยู่ดี แค่เปลี่ยนความเร็วนิดเดียว...โค้ดที่เขียนมาทั้งหมด...อาจใช้งานไม่ได้เลยก็ได้ เหมือนชีวิตคนไหมล่ะ? เราไม่สามารถกำหนดอนาคตที่แน่นอนให้กับตัวเองได้.... อย่างมาก...ก็แค่วางแนวทาง..และพยายามทำให้ได้ตามที่ตั้งใจไว้ แต่ถ้ามีปัจจัยอื่นเข้ามา...อะไรๆก็เปลี่ยนไปได้ทุกอย่าง ไม่มีอะไรแน่นอน.... อ่าวๆ นอกเรื่องไปซะล่ะ...กลับมาๆ เพราะการเขียนโรบอทเป็นแบบนี้ ถึงแม้จะเหนื่อยใจบ้าง...เวลาโค้ดแล้วมันไม่ทำงานตามที่ตั้งใจ แต่ก็สนุก..และตื่นเต้น...บวกกับภูมิใจเล็กๆ เวลาเห็นมันวิ่งได้ เหมือนเป็นลูกเราเลย....เราสอนมันวิ่งกะมือเลยนะนี่ อิอิ หวังว่าโปรเจคโรบอทที่กำลังทำอยู่ตอนนี้...จะไม่ล่มด้วยเถิดดดดดดด...เพี๊ยง 2007/7/7 จดหมาย..ถึงเพื่อนวันนี้....คิดไว้ว่าจะอัพสเปชที่รื่นเริงๆ ยกตัวอย่างเช่น.............งานเปียโน ที่ไปมาเมื่อวันพฤหัส แต่...ระหว่างที่กำลังขอไฟล์รูปถ่ายจากเพื่อนมา ได้คุยกะเพื่อนคนนึง....รับรู้ความเปนไป....รับรู้ถึงความรู้สึก.... และแล้ววว.... ความคิดที่จะอัพสเปชงานเปียโนก็เปลี่ยนไป......... โลกของเด็ก....และ โลกของผู้ใหญ่ ต่างกันยังไงนะ? โลกของเด็ก.. ไม่ต้องคิดไรมากมาย....สนุกไปวันๆก็พอ ไม่มีการแก่งแย่งชิงดี......ทุกๆคนก็เพื่อนเราทั้งหมด ถึงแม้จะมีทะเลาะกันบ้าง....ไม่นานก็ดีกันเหมือนเดิม ไม่มีภาระ...ไม่มีความรับผิดชอบ...ไม่มี ทุกๆอย่างในวัยเด็ก...มักดูสวยงาม และเป็นความทรงจำที่ดี...เสมอ โลกของผู้ใหญ่... สิ่งที่เราทำ..มักส่งผลย้อนหลังมาเสมอ.....ทั้งในเรื่องที่ดีและไม่ดี ถึงแม้จะไม่อยากแก่งแย่งชิงดี...แต่เมื่อมองดูรอบๆตัว ก็เปนการแข่งขันเสมอ การทะเลาะกับใครสักคนนึง....เหมือนแก้วที่ร้าวว ถึงแม้จะต่อกันได้ แต่ก็ไม่ดีเหมือนเดิม ภาระ.....และความรับผิดชอบ....เปนสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทุกๆอย่างเมื่อผ่านไปแล้ว..ไม่ใช่ความทรงจำ...แต่เป็นประสบการณ์ ประสบการณ์...ที่เราจะต้องเรียนรู้ไปเรื่อยๆ....ไม่มีวันจบ โลกของผู้ใหญ่...ดียังไงนะ เราอาจจะยังเป็นเด็กเกินไป....ยังอยากอยู่ในโลกของเด็ก..ไปเรื่อยๆ แต่...สักวัน ทุกๆคนก็ต้องเข้าไปอยู่ในโลกของผู้ใหญ่อยู่ดี ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ไม่มีใครเข้าใจตัวเรา.....ดีเท่าตัวเราเอง ถึงแม้บางครั้ง....คนอื่นจะมองเราเป็นยังไง ขอให้รู้ว่า.....ตัวเราเองเป็นยังไง...มองเห็นตัวเอง ขอเพียงเข้าใจตัวเอง...... การแคร์.......คนรอบข้างเป็นสิ่งที่ดี แต่...มันเป็นไปไม่ได้หรอก.....ที่จะสามารถทำตามใจทุกๆคนได้ เลือก....แคร์ เฉพาะคนที่สมควรแคร์ โดยเฉพาะ "ตัวเอง" อย่าแคร์คนอื่นมากเกินไป....จนรู้สึกเหนื่อย ขอให้...การแคร์คนอื่น...การเอาใจคนอื่น....เป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข....ไม่ใช่ทำให้เราทุกข์ บางครั้ง....อาจรู้สึกว่าเราอยู่ตัวคนเดียว เมื่อคิดแบบนั้น....ให้หันไปมองคนรอบๆข้าง..... ในสิบคนที่อยู่รอบตัวเรา............มีสักคนไหม...ที่พร้อมจะเป็นเพื่อนเรา ในมือถือที่เมมชื่อคนเป็นสิบๆคน....... ต้องมีสักคน....ที่พร้อมจะคุยกับเรา...และรับฟังเรื่องราวต่างๆ ถึงแม้อาจช่วยแก้ปัญหาให้ไม่ได้....แต่ก็พร้อมจะรับฟัง...และเข้าใจ ีเมื่อรู้สึกเหนื่อย...ให้หลับตา....แล้วอยู่กับตัวเองสักพัก เมื่อไม่สบายใจ..หรือว้าวุ่น.......ให้อยู่กับเพื่อนฝูง มีที่ๆให้เราอยู่เสมอ..... ถึงแม้อาจจะไม่ใช่ที่ของเราโดยแท้จริง.....แต่ก็เป็นที่ให้เราพักได้ ขอจงอย่ายอมแพ้....และขอให้มีความสุขกับตัวเอง _________________________________________________________________ บทความนี้....ขอมอบให้กับเพื่อนคนนึง...ที่กำลังท้อแท้ เรายังเป็นเพื่อนกันเสมอนะ......... และ...... ขอมอบให้กับเพื่อนๆทุกคน...ขอให้มีความสุข ^.^ 2007/7/1 sAiPaNYa FriEndSเพื่อนๆสายปัญญาของนู๋เองงง ไม่ได้เจอการน๊าน..นานน บางคน...ไม่ได้เจอกันมาสี่ปีแระ ดีใจจัง..ได้เจอเพื่อนๆเยอะแยะเรยยย เย้เย้ วันนี้ได้ถ่ายรูปกะบัณฑิตสาวสองคน เก๋ กะ แนท ยินดีด้วยน้าาา นักบัญชีคนใหม่ รูปวันนี้ ส่วนใหญ่....ถ่ายกันเอง หาบัณฑิตไม่ค่อยเจอ ฮา ฮา ฮ่า สนุกสนานเฮฮามากกก รู้สึกดีเจงๆ....ดีใจๆๆ ปล. ขอบคุณในความอนุเคราะห์รูปทั้งหมด จากเนทซัง อาริงาโตะ~ 2007/6/29 congratulation.......my friendsกี่ปีัแล้วนะ.....ที่ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ กี่ปีแล้ว............ที่ต้องไปโรงเรียนทุกวัน ช่วงเวลาเหล่านั้น...มีอะไรหลายๆอย่า่ง...เกิดขึ้นมากมาย ทั้งความง่วง(เวลาเรียน)......ความสนุก(เวลาได้อยู่กับเพื่อนๆ).......... เวลาที่โดนคุณครูดุ...ตอนไม่ทำการบ้านมา..... และอะไรอีกหลายๆอย่าง............. ......จำกันได้ไหม กี่ปีแล้วนะ....ที่เลิกเรียนแล้ว....ยังต้องแวะไปเรียนภาคค่ำกันต่อ เรียนกันหลายสถาบันด้วย..........ทั้งเคมีอาจารย์อุ๊.....เดอะเบรน.....แอ๊พพลายฟิสิกส์...... เคยคิดบ้างไหม...ว่าตอนนั้นทำกันได้ยังไง เรียนกลางวัน แปดชม.........ต่อด้วยเรียนตอนเย็นกันอีก...... บางคน....เรียนเสาร์อาทิตย์ด้วย สุดยอดกันจริงๆ.............(ถึงจะแอบหนีเที่ยว หรือแอบหลับบ่อยๆก็เถอะ) ยังจำช่วงเวลา........ที่สอบเข้ามหาลัยได้ไหม........ กดดันกันบ้างรึป่าวว....จะทำได้รึป่าว.........จะเอ็นติดไหมนะ......... แล้ว.....พวกเราก็ผ่านมันมาได้ด้วยดี...จริงไหม ^-^ ยังจำช่วงเวลา.......ที่ก้าวเท้าเข้ามหาลัยครั้งแรกได้ไหม ตอนนั้นรู้สึกยังไง................. เจอสภาพแวดล้อมใหม่ๆ.....เพื่อนใหม่.....ที่เรียนใหม่.......อะไรๆ...ก็ใหม่ไปซะหมด แล้วตัวเราละ....เปลี่ยนไปกันบ้างรึป่าวว มีช่วงเวลาแบบนี้มั่งไหม........... ที่อยู่ในชั่วโมงเรียนแล้วนั่งหลับ........แต่พอสอบก็ไม่ยอมหลับยอมนอน นั่งท่องหนังสือกัน เคยรู้สึกแบบนี้มั่งไหม...... ท่องหนังสือไปอย่างดี.......พอเข้าห้องสอบ!!.....ทุกอย่างก็หายไปจากหัวหมด.....เอ่..ชั้นท่องไรไปหว่า? มีมั่งไหม..... ที่รู้สึกว่า....เราจะเรียนไหวรึป่าว.....ที่เรียนมาเนี่ย...เราชอบมันจริงๆหรอ เคยมั่งไหม....ที่คิดจะเริ่มต้นใหม่อีกรอบ.... (หรือใครบางคน...อาจเริ่มใหม่ไปแล้ว) แต่...จนถึงวันนี้........ตอนนี้.............. พอมองย้อนกลับไป..........นานเหมือนกันเนอะ เราผ่านอะไรมามากมายเหมือนกัน.... รู้สึกยังไงกันบ้าง................ ตอนนี้......พวกเราก้าวพ้นช่วงเวลานั้นมาแล้วนะ.... ที่พูดอย่างนี้....ไม่ได้หมายความว่าพวกเราแก่ขึ้น..... แต่....พวกเรา "โตเป็นผู้ใหญ่" แล้วต่างหากล่ะ แต่ยังไง....ก็อย่าทิ้งความเป็นเด็กในตัวเองไปล่ะ....ปล่อยให้เค้าออกมาวิ่งเล่นกันบ้างงง ^.^ อีกไม่นาน....ทุกคนก็จะมีช่วงเวลาที่จะได้จดจำกันอีก วันที่บอกว่า....พวกเรา "โตเป็นผู้ใหญ่" แล้ว เกรด...ไม่ใช่ตัวบอกความสำเร็จอะไรเลย แค่...เราจบกันมาได้.....นั่นก็เจ๋งที่สุดแล้ว.............จริงไหม??? ถึงตอนนี้....มีหลายๆอย่างทีอยาก่จะบอกเพื่อนๆทุกคน ถึง....เพื่อนๆธิดา............ทุกๆคน ตอนนี้เรายังจำหน้าพวกแกได้ครบไหมนะ... ถึง...เพื่อนๆสายปัญญา..................ขอโทด...ที่เวลานัดกันแล้วเราไม่ค่อยว่างไปเลยย....แต่ยังคิดถึงทุกคนนะ. จะพยายามไปงานรับปริญญาให้ครบของทุกๆคนเลย....แม้ว่าจะพลาดของเชอรี่ และธัญ ไปแล้วก็เถอะ ขอโทดจิงๆ ถึง....เพื่อนๆที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์.....(น่าน..เต็มยศ) คงไม่ต้องบอกว่าจะไปงาน...เพราะก็งานเดียวกัน อิอิ สาวๆภาคคอม.....ดีใจจริงๆที่ได้สนิทกัน...สาวๆมีอยู่แค่นี้ ถึงน่าเส้าไปหน่อย...แต่ที่ผ่านมาเราก็สนุกสนานเฮฮากันดี เนอะ หนุ่มๆทั้งหลาย.....ไว้มาถ่ายรูปให้ครบทุกคนเลยนะ....ทั้ง 53 คนเลย (จำนวนคน..ถูกไหมเนี่ย)....ไว้ว่างๆจะไปเตะบอลด้วย ถึง....เพื่อนๆที่TMAP-EM...แยมด้วยนะ ยังรวมเทออยู่ในTMAP อิอิ คำที่พูดได้คือ....ดีใจจริงๆ ที่ได้มาทำงานที่นี่....เพื่อนๆน่ารักกันทุกคนเลย รู้สึกดีจริงๆ และ.....ยินดีด้วยที่จบแล้ว....แล้วเจอกันที่งานรับปริญญา ไม่พลาดแน่ๆ!! (ทั้งพวกที่รับปีนี้ และปีหน้า) และสุดท้าย......ถึงเพื่อนๆสิบเอ็ดตัวจริง (นี่คือฉายา...แต่จำนวนคนในกลุ่มเราจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ..ใช่ไหม อิอิ) พวกเราทำอะไรหลายๆอย่างมาด้วยกันมากมายจริงๆ ทั้งอดนอนเพราะติวหนังสือ............เล่นไพ่.....ตั้งวงเหล้า เดินขึ้นภูกระดึงกันมา........ระยะทางที่เค้าเดินกันสี่ชม. .....เราเดินกันแปดชม....เจ๋งจริงๆ อิอิ ขอบคุณ...ที่ช่วยเหลือกันมาหลายๆอย่าง....ทั้งเรื่องเรียน และเรื่องอื่นๆ (ขอบคุณ....ท๊อป.....ที่ติวให้ตั้งหลายวิชา....ถ้าแกไม่ติวให้ เราไม่รอดแน่ๆ ) ขอบคุณจริงๆ...... และสุดท้ายย...(จริงๆ) ยินดีด้วยนะเพื่อนๆ ที่จบกันแล้ว ยินดีด้วยนะ บัณฑิตใหม่ ทุกๆคน ^.^ 2007/6/22 เกินห้ามใจช่วงนี้....อารมณ์ตัวเองค่อนข้างคงที่ขึ้น เลยกลับไปมองย้อนดูตัวเอง........ในช่วงที่สับสน รู้สึกได้เลยว่า.......มันมีผลต่ออะไรหลายๆอย่างเลยจิงๆ ที่เห็นชัดๆ ก็การสอบที่ผ่านมา ทั้งๆที่....สอบห่างกันวันเดียว........ความรู้คงไม่ได้น้อยลงในวันเดียว แต่สมาธิ............ไม่เท่ากัน และสภาพจิตใจ............ไม่เหมือนกัน เคยมีเพื่อนเล่าให้ฟัง........ ว่าเคยคิดมาก...ขนาดทำข้อสอบไม่รู้เรื่อง....เข้าไปแทบไม่ได้ทำ.. ตอนนั้น...ยังคิดว่า มันบ้าเกินไปรึป่าว........ต้องแยกให้ได้สิ ว่ากำลังทำไรอยู่ แต่พอเจอเข้ากับตัวเอง......(ฝากบอกไว้ตรงนี้เลย....เราเข้าใจลึกซึ้งเลยทีเดียว) ขนาดยังพอรู้ตัวเอง...ว่าเปนอะไร ยังพอรู้ตัวเอง....ว่าไม่ได้เป็นมากมายขนาดนั้น....ก็แค่เหงามากๆ แล้วฟุ้งซ่าน เปนแค่นั้น.....เราก็ทำข้อสอบแทบไม่รู้เรื่องแล้ว 555+ ทำข้อสอบฟังไป......หูฟัง แต่ใจคิดเรื่องอื่นอยู่.......พอรุ้ตัวอีกที อ่าว..เมื่อกี้มันพูดไรฟ่ะ ทำข้อสอบข้อเขียน.....อ่านโจทย์ซ้ำสามรอบในข้อเดียว....เออ อ่านมันเข้าไปข้อเดิมนี่แหละ ไม่ทำซะที พอรู้ตัว......เฮ้ย!! สมาธิ กลับมาหน่อย........แต่สักพัก..ก็กลับไปเปนแบบเดิมอีก เหอๆ เรายังอ่อนหัดเรื่องพวกนี้จริงๆ เคยคิดเหมือนกันว่า..........เราเป็นคนแบบไหนกันนะ บางครั้งก็เฮฮาได้เรื่อยๆ......ไม่เคยคิดอะไร...ไม่แคร์อะไรมากมาย แต่บางครั้ง......ก็คิดมากเกินไป........คิดอะไรๆ............... ไกลเกินไป.... แล้ว.....ก็ห้ามตัวเอง ไม่ให้คิดไม่ได้ด้วย เค้าเรียกว่าอะไรนะ.........."เกินห้ามใจ" รึป่าว อิอิ ตอนนี้เลยกำลังคิดอยู่ว่า.......จะทำยังไงให้ไอ้อาการ "เกินห้ามใจ" เนี่ยมันหายไปซะที ใครรู้วิธี..ช่วยบอกหน่อยละกัน เพราะเมื่อเกิดอาการนี้อีก.....เราจะได้้หายไวๆซะที 2007/6/20 เฉลย........หรอนี่มาแร้ววววว........ ช่วงนี้ไม่มีเวลาเลย....ไม่ได้อู้นะ (เพียงแต่ เอาเวลาไปทำอย่างอื่น อิอิ) อ่าา...มีหลายคนบอกให้เฉลย แต่..........ก็อย่างที่บอกไว้แล้ว ไม่ซีเรียส ไม่มีคะแนน ไม่มีผิด..ถูก ....................จบแค่นี้ จะโดนเตะไหม แหะๆ หุหุ เอาเปนว่า ไม่มีเฉลยจิงๆละกาน เพราะ........สิ่งที่ถาม..เปนความรู้สึก ....เปนมุมมองของแต่ละคน. เอาละ...มาดูุมุมมองเรากันมั่ง ข้อที่หนึ่ง ถ้ามีอาหารหลายๆอย่าง วางอยู่บนโต๊ะ....คิดว่านู๋แก้วคนนี้ จะเลือกกินอะไร ........ทอปซัง เราชอบคำตอบแกมั่กๆๆ ขอยืมมาใช้ล่ะกาน "แก้วคงกินทุกอย่าง อย่างละนิดๆ อันไหนชอบก็เยอะหน่อย แล้วก็เรียกคนอื่นให้มาช่วยกันกินให้หมด" ซึโกยยย (สุดยอดๆ) ....เพราะทุกอย่างที่เราเขียน...ชอบหมดเลยอ่ะ ถ้าให้เลือกจิงๆ....แต่ละวัน คงเลือกไม่เหมือนกัน แล้วแต่อารมณ์ แล้ว..ถ้ากินจริงๆ มีเพื่อนๆมาช่วยๆกันแย่ง...มันจะอร่อยกว่่าปกติ ....จิงไหม ^_^ **ปลหนึ่งๆ. ส้มตำไทยพริกสองเม็ด (ไม่ใส่ชูรส)....จริงๆแล้วเป็นเมนูของเพื่อน แต่...ตอนนี้ก็กลายเป็นเมนูประจำของเราแล้วเช่นกัน (แหะๆ กินด้วยกันนานๆเกิดการเลียนแบบ) ข้อที่สอง เพื่อนๆคิดว่า นู๋แก้วคล้ายอะไรมากที่สุด ........ข้อนี้ ขอไม่ตอบละกานน เล่นตอบกันซะเกือบตรงกันหมดแบบนี้ เราเถียงไปคงไม่ชนะ ยอมๆๆ ข้อที่สาม ถ้าให้เลือกระดับความใจเยนของนู๋แก้ว จะให้ระดับไหน ......ปกติเราไม่ใช่คนใจเยนหรอกก เพียงแต่...พยายามจะคิดก่อนพูด.....คิดก่อนทำให้มากขึ้น หากพูดไปแล้ว....มันทำให้ความรู้สึกดีๆมันเสียไป...แล้วเราจะเสียใจภายหลัง......จะพูดทำไม จริงไหม? แต่.....มันก็เปนแค่ความพยายาม จิงๆแล้ว..เราก็ยังแอบเปนคนใจร้อนเหมือนเดิม อิอิ บางคนอาจเห็นเราใจร้อนจนชิน....(ทำใจละกานนะ ท่าทางจะแก้ยากส์) หวังว่า..สักวัน เราจะใจเยนขึ้นกว่านี้.......เพี๊ยง ข้อที่สี่ อ่าววว..........ไม่มีนีนา และแล้ว...เราก็แสดงความเปิ่น ในสเปชตัวเองจนได้ ท่าทาง ฉายาที่ได้สมัยมหาลัย....คงยังแก้ไม่หายซะที แหะๆ ข้อที่ห้า ถ้านู๋แก้วไปอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ..ไม่รู้จักใครเลย แต่เอ๊ะ หันไปเจอคนๆนึง อยากรู้จักมากๆ เพื่อนๆคิดว่า นู๋แก้วจะทำอย่างไร อืมม....โดยทั่วไปแล้ว ถ้าเปนสาวๆ เราเข้าไปทักทันที...ไม่มีหยุดคิดหรอกก 555+ (สาวๆ ไม่มีทางพลาด อิอิ) แต่...ถ้าเป็นหนุ่มๆละก็...อีกกรณีนะงับ อิอิ ข้อที่หก เรื่องอะไรที่นู๋แก้วรู้สึกเขิลสุดๆ เวลาโดนเพื่อนๆล้อ ถ้าเปนเมื่อก่อน.......คงเขิลทุกเรื่อง 555+ แต่....ตอนนี้ เริ่มชินละ อิอิ เรื่องที่ยังเขิลๆอยู่เนี่ย....คงเป็น "อย่าถามทางแก้วเชียวนะ......ถ้าแก้วบอกซ้าย ไปขวาเลย... ถูกชัวร์" โดยเฉพาะเวลาหลงแถวมหาลัย.....ยิ่งในคณะเนี่ย โอ๊ยย เอาหน้ามุดต้นหญ้าได้ ทำไปแว้วววว **ปลสองๆ. ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนนะงับ ที่เข้ามาอ่านกาน ทั้งที่เม้นและไม่เม้น แท้งกิ้วๆๆ 2007/6/16 แบบทดสอบ...ขำๆอ่ะ ก่อนอื่นขอบคุณมากๆ สำหรับคอมเม้น...ขอบคุณงับเพื่อนๆ มีหลายคนบอกว่า อ่า...สเปชแก้วมีคนเข้ามาเม้นเยอะดีจัง ฮิฮิ ไม่อยากจะสารภาพว่า...แท้จริงแล้ว ส่วนใหญ่..เกิดจากการต้อนเพื่อนๆให้เข้ามาอ่าน 555+ "อ่ะ เราอัพสเปชแล้วนะ" "เราเขียนเสปชแล้ว อ่านด้วยน้าาา" "เม้นด้วยๆ เย้เย้ ขอบคุนล่วงหน้า อิอิ" นี่คือส่วนนึงของการบังคับ ขู่เข็ญ 555+ แต่...ก็อยากให้เพื่อนๆเข้ามาอ่านกานเยอะๆนีนา (ถือว่าสงสารลูกหมาตาดำๆล่ะกานนะ >.<) ส่วนคอมเม้นหลายๆอัน ที่มีความเห็นตรงกัน " ขยันอัพจิงๆ" ก็....ขอบคุณงับ อิอิ (เอ๋...รู้สึกว่า เม้นแบบนี้ เหมือนไม่ใช่คำชม หุหุ) อ่ะ เรื่องต่อไปๆ................................................................................................... วันนี้ชิวๆ คิดไรขำๆมาให้เพื่อนๆลองเล่นกาน ไม่ซีเรียส ไม่มีคะแนน ไม่มีผิด..ถูก ไม่มีตก...ผ่าน จะลงชื่ิอ...หรือไม่ลงก็ได้....ชิวๆ เอาล่ะ....มาเริ่มกันเถอะ คำถามข้อที่หนึ่ง.........ถามว่า ถ้ามีอาหารหลายๆอย่าง วางอยู่บนโต๊ะ....คิดว่านู๋แก้วคนนี้ จะเลือกกินอะไร น้ำแข็งใส...ใส่นมข้นหวานเยอะๆ ส้มตำไทย...พริกสองเม็ด (ไม่ใส่ชูรส) ไอติมรสมะนาว.. ต้มยำกุ้งน้ำข้น คำถามข้อที่สอง..........ถามว่า เพื่อนๆคิดว่า นู๋แก้วคล้ายอะไรมากที่สุด หมาน้อย ลิง.........(เหอๆ) แมว ไม่ใช่สักอย่าง....ขอเลือกตอบเอง....เชิญงับ คำถามข้อที่สาม........ถามว่า ถ้าให้เลือกระดับความใจเยนของนู๋แก้ว จะให้ระดับไหน ระดับหนึ่ง.......ใจเยน อารมดีเปนนิจ ระดับสอง........ปกติก็ใจเยนอยู่หรอกนะ...แต่บทจะใจร้อนขึ้นมา...ก็ซะ ระดับสาม........เทอเคยใจเยนกะเค้าด้วยหรอ.. ระดับสี่...........อย่าให้พูดเลย.....เด๋วจะรับไม่ได้ คำถามข้อที่ห้า..........ถามว่า ถ้านู๋แก้วไปอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ..ไม่รู้จักใครเลย แต่เอ๊ะ หันไปเจอคนๆนึง อยากรู้จักมากๆ เพื่อนๆคิดว่า นู๋แก้วจะทำอย่างไร ระดับแก้ว....อยากรู้จัก ทักทันที ไม่มีคิด เอ่....แอบคิดนิดนึง....จะเข้าไปทักดีไหมน้าา.....เอาเถอะ อยากรู้จักนีนา เข้าไปเลย ง่ะ.....ดูหนาตาก่อน รับแขกป่ะนี่ ถ้าเข้าไปแล้วไม่โดนกัด....ก็โอเช แหม๊ เค้าออกจะขี้อายขนาดนี้....ไม่กล้าหรอกก คำถามข้อที่หก........ถามว่า เรื่องอะไรที่นู๋แก้วรู้สึกเขิลสุดๆ เวลาโดนเพื่อนๆล้อ "อ่าวๆแก้ว....มั่วอีกแล้ว...สมเปนแก้วจริงๆ" "อย่าถามทางแก้วเชียวนะ......ถ้าแก้วบอกซ้าย ไปขวาเลย... ถูกชัวร์" "เอ่ๆ.....แก้วไปเที่ยวอีกแล้ว....ไปกะครายน้าาา" เอาล่ะ...ตอนนี้นึกคำถามออกเท่านี้ ใครมีไรอยากถามนู๋แก้ว........เชิญ ถ้าตอบได้ จะตอบให้นะงับ อิอิ เฮ้ๆ รอบนี้ ไม่เอานักอ่านเงานะ ใครเข้ามาอ่าน เม้นด้วย พลีสสสสสสสสสสสสสสส โดโมะๆ ปล. แปลเป็นไทยได้ว่า....ขอบคุนงับ 2007/6/14 วันดีๆ..วันนึงจากจุดๆเดิม.....คนๆเดิม....และสายตาคู่เดิม แต่............มุมมองในแต่ละวัน....ไม่เหมือนกัน เมื่อวาน.......อาจเหงามากมาย แต่วันนี้........ก็อาจต่างออกไป ขอบคุณรอยยิ้มของทุกๆคน..........ที่ทำให้ยิ้มตาม ขอบคุณความห่วงใย..............ที่ทำให้รู้สึกว่า...แม้จะไม่ได้เข้าใจกันทุกเรื่องแต่เราก็ไม่ได้อยู่คนเดียว ขอบคุณคำแนะนำและมุมมองใหม่ๆ.........ที่ทำให้รู้สึกว่า...เรามองอะไรแคบไปรึป่าว และสุดท้าย.... ขอบคุณคำด่าที่ว่า "แกมันบ้าไปแล้ว" เพราะมันทำให้รุ้สึกว่า......เอ๋..สงสัยจะจริง 555+ วันนี้.......กับเมื่อวาน ให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปมากมาย เราก็แค่คนๆนึงที่อารมณ์แปรปรวนบ่อยๆ (แหะๆ) วันนี้อารมณ์ดี.....พุ่งนี้อาจเป็นแบบเมื่อวาน แต่ขอแค่ว่า...ยังมีเพื่อนๆอยู่ตรงนี้......คอยให้คำแนะนำ (และด่าบ้างเป็นครั้งคราว อิอิ) ก็ "พอ" 2007/6/12 กรอบ...และความเหงาตอนนี้...ชีวิตมีความเป็นระเบียบมาก..ถึงมากที่สุด.........เท่าที่เคยเป็นมา ตื่นเช้าด้วยความเร่งรีบ (เพราะมักตื่นสายกว่านาฬิกาปลุกเป็นประจำ) ออกจากบ้าน...ขึ้นรถเมล์ (หรือแท๊กซี่...ที่ทำเอาหมดตัวแต่เช้า) หลับบนรถบริษัท....จนถึงที่ทำงาน 8.00 น (วนลูปไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง 12.00 น){ เรียน.........หลับ.......คุย......... } กินข้าวเที่ยง 13.00 น กลับเข้าลูปเดิมจนกระทั่ง 17.00 น นั่งรถบริษัทกลับบ้าน.......หลับ(อีกแล้ว) กลับถึงบ้าน....เปิดคอม....ออนเอ็ม......เปิดหนังสือ......ทำการบ้าน.......คุยเอ็ม..........ทำการบ้าน นอน ชีวิตเรามีอยู่แค่นี้จริงหรอ?? ทำไมถึงได้รู้สึกว่า...นี่มันไม่ใช่ตัวเราเลย มันจะดีขึ้นไหม........หรือเราจะคุ้นเคยไปกับมันเอง ชิวิตที่อยู่ใน "กรอบ" ................................................................................................................. ทุกๆวันที่อยู่ในกรอบ...มีบางสิ่งได้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เรารู้ตัว....และไม่รู้ตัว มันก็ยังคงเติบโต....เรื่อยๆ ทั้งๆที่มีเพื่อนมากมาย ทั้งๆที่เวลาในแต่ละวัน...หมดไปอย่างรวดเร็ว จนรู้สึกว่าเวลามีน้อยเกินไปรึป่าว ทั้งๆที่...ห้ามตัวเอง...ไม่ให้คิด...ไม่ให้รู้สึก เหมือนจะห้ามได้..... แต่ที่จริงแล้ว.......ก็แค่หลอกตัวเองอยู่เท่านั้น และ..มันก็ยังคงเติบโต "ความเหงา" ................................................................................................................. อยู่ในที่ๆรายล้อมด้วยผู้คน.......แต่เหมือนอยู่คนเดียว อยู่ในที่ๆคุ้นเคย.....แต่กลับไม่รู้สึกว่า เป็นที่ของเรา อยู่กับคนที่คุ้นเคย..........แต่เหมือนว่า เค้าไม่เข้าใจเราเลย ทำไมกันนะ.... เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้.......จริงๆ 2007/6/11 และแล้วว.....ก็มีสเปชกับเค้าซะทีตึก ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆๆ ตึกๆๆๆ และแล้ว วันนี้ก็มีสิ่งใหม่ๆเกิดขึ้นในชีวิตอีกครั้งนึง เป็นจุดเล็กๆในชีวิต...เท่านั้น แต่สิ่งเล็กๆ อาจเป็นบ่อเกิดของความยิ่งใหญ่หลายๆอย่างมากมายในอนาคต...ใครจะรู้ได้หละว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น ที่มา...อาจเกิดจากความสนใจ....ความเหงา..หรือความเบื่อหน่าย มันจะสำคัญอะไร สิ่งสำคัญอยู่ที่....มันได้เกิดขึ้นแล้วต่างหาก...........เท่านั้นเอง ขอให้สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้.....ยังดำเนินไปได้เรื่อยๆในอนาคต ไม่หยุดนิ่ง.........ไม่ถอยหลัง ขอให้...ก้าวเดิน..และเติบโตไปพร้อมๆกัน |
|
|
%2f%2f+%e7%9a%84%e6%97%a5%e5%bf%97+%e2%80%94+Windows+Live&referrer=){kind=small}
