KaewZa's profile~K@eWza~(^.^)//PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
7/24/2009 เพลงรัก.... การที่ฟังเพลงๆนึง....แล้วตอบตัวเองว่าชอบ...หรือไม่ชอบเนี่ย เราเลืิอกมันจากอะไรกันนะ? บางเพลง...ชอบเพราะทำนอง... อาจแปลกใหม่...สนุกสนาน..หรือเป็นในแบบที่เราชอบอยู่แล้ว บางเพลง...ชอบเพราะเนื้อหา.. เนื้อหาที่ซึ้งกิืนใจ....ความหมายดี...หรือเข้ากับอารมณ์ตัวเองที่เปนอยู่ในตอนนั้น (ส่วนใหญ่จะอารมอกหัก ห่ะๆ) บางเพลง....ชอบเพราะมันฮิต!! เค้าฮิตกัน....ก็คงเพราะละมั้ง....ชอบด้วย อินเทรนๆ ห่ะๆๆ แต่บางเพลง...ฟังแรกๆทำนองก็งั้นๆ เนื้อหาก็เฉยๆ ก็ดีล่ะ..แต่ไม่ได้กินใจไรมาก แต่กลายเปนว่า...พอฟังบ่อยๆก็รู้สึกว่ามันค่อยๆเพราะขึ้นมาเรื่อยๆ.. จนกลายเป็นเพลงที่คุ้นเคย และเป็นเพลงโปรดไปโดยไม่รู็ตัว เพลงแบบนี้เคยมีกันบ้างไหม?? เพลงแต่ล่ะเพลง...ก็เหมือนคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา ผ่านมา....และผ่านไป บางเพลง....ฟังช่วงแรกๆก็ชอบอยู่....แต่ผ่านไปสักพัก...ก็เริ่มเบื่อ ก็หันไปหาเพลงใหม่...ชอบเพลงใหม่แทน บางเพลง....แม้ผ่านไปนานแค่ไหน....พอกลับมาฟังใหม่...ก็ยังคงชอบ...ยังคงเพราะเหมือนวันแรกที่ได้ฟัง เพลงรัก.... ก็เหมือนท่วงทำนอง...จังหวะ...และเนื้อหาของชีวิตเรา อาจมีบางช่วงเวลาที่เราเสียใจไปกับความรัก....ยามนั้นเพลงอกหักจะกินใจเปนพิเศษ แต่ในช่วงเวลาที่ชีวิตสดชื่นแจ่มใส....เพลงที่สนุกสนาน น่ารักๆๆ ก็จะเปนเพลงโปรด เพลงทุกเพลง...มีความไพเราะของมันเอง ขึ้นอยู่กับว่า เราจะมองมันในมุมไหน เพลงไม่เคยเปลี่ยนไป....มันยังมีท่วงทำนองแบบเดิม...เนื้อหาเหมือนเดิม แต่ถ้าเรากลับมาฟังมันใหม่...แล้วไม่เพราะเหมือนเดิม...ทำไมกันล่ะ?? นั่นหมายความว่า....เราต่างหากที่เปลี่ยนไป คนกับเพลงต่างกันตรงนี้ล่ะ เพราะคนเราทุกคนย่อมเปลี่ยนไป....ไม่มีใครเหมือนเดิมได้ตลอดเวลา ถึงจะเปลี่ยนไปมากหรือน้อย...ก็เปลี่ยนไปอยู่ดี ทุกๆคนต่างเปนเพลงให้ซึ่งกันและกัน เปนท่วงทำนอง...และเนื้อหาให้กับคนรอบข้าง เพียงแต่...เราเป็นเพลงที่เปลี่ยนไปได้...ไม่มีท่วงทำนองที่เหมือนเดิมตลอดเวลา ไม่มีเนื้อหาแบบเดิมตลอดเวลา..... อย่าเสียใจกับความรักที่ผ่านมา...และผ่านไป อย่างน้อย...มันก็เปนส่วนนึงในชีวิต ที่ครั้งนึงเคยไพเราะ และสวยงาม..... ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ชอบฟังแล้ว.....หรือว่ามันไม่เพราะเหมือนเดิมแล้ว อย่าโทษเพลง.....ว่ามันไม่ดี เพราะเราไม่รู้หรอกว่า....เพลงหรือเรากันแน่ที่เปลี่ยนไป แต่จงเก็บความรู้ึสึกดีๆตรงนั้นไว้...เป็นอัลบั้มเพลงรักในชีวิต ทีพอกลับมาฟังใหม่ แล้วทำให้นึกถึงใครคนนั้น..ที่เป็นเจ้าของเพลงๆนี้...แล้วยังคงรู้สึกดี..... พอมาถึงตรงนี้...ถามตัวเองสิว่า....มีเพลงรักในชีวิตไปกี่เพลงแ้ล้ว... และคิดว่า....ตัวเองเปนเพลงแบบไหนกัน ^o^ 5/21/2008 ทางเลือก!!?คนเรามักกลัวการเปลี่ยนแปลง
ถ้าเรายืนอยู่บนทางแยก..... จุดมุ่งหมายปลายทาง...... สภาพแวดล้อมของทางเดิน...... .....หรือระยะทาง
ิิบางทางแยก อาจมุ่งสู่จุดหมายเดียวกันได้
บางคนอาจเลือกทางที่สั้นที่สุด...เพื่อให้ถึงที่หมายเร็วที่สุด
อาจจะลำบากบ้าง....ทางเดินอาจไม่สวยงามนัก...แต่เพราะมุ่งมั่นกับจุดหมาย บางคนอาจไม่สนใจกับระยะทาง ค่อยๆเดินไปตามทาง
ขอให้มีความสุขกับทางที่เลือก.... 11/7/2007 รัก....ให้พอดีรักยังไง....ถึงจะพอดีนะ?? ไม่มากเกินไป.....ไม่น้อยเกินไป ไม่ทำให้คนที่ "ถูกรัก" รู้สึกเบื่อหน่าย แต่ทำให้รู้สึกมีความสุข กับความรักที่เรามอบให้ ความรักมีหลายรูปแบบมากมาย......
ทั้งรักแบบพ่อแม่ เพื่อน พี่น้อง หรือแม้แต่..."คนรัก" เมื่อคนเรามีความรักแล้ว...จะรู้สึกอย่างไรนะ? (นี่เป็นคำถามที่ตัวเองก็ยังไม่แน่ใจ....ว่าเคยรู้คำตอบของมันจริงๆรึป่าว) .................อยากทำอะไรให้คนที่รัก ............................อยากให้เค้ามีความสุข หรือ.....อยากให้เค้ารับรู้ความในใจของเรา....อยากให้รักตอบ อยากครอบครอง....ไม่อยากให้เค้ายุ่งกับใคร ไม่อยากให้เค้ารักใคร เพราะรักจึงหวง...และห่วง มันเรียกว่า"รัก"ทั้งคู่เลยรึป่าวนะ? ความรักมันจะสวยงาม ขนาดไม่ต้องการอะไรตอบแทนเลยหรอ? จะมีคนทำได้....สักกี่คนกันนะ ถ้าเรารัก"น้อยเกินไป"....หรือ"รักนะ แต่ไม่แสดงออก" ความรัก...จะส่งไปถึงอีกฝ่ายได้ยังไง? ถ้าเรามีสิทธิจะรัก......ก็ขอให้รักอย่างเต็มที่ ให้อีกฝ่ายได้รับรู้...ความรักที่เรามีให้ อย่าให้มันสายเกินไป.....จนมาเสียใจทีหลัง แต่....ถ้าไม่สามารถแสดงออกถึงความรักที่มีได้........... เพราะเค้ามีเจ้าของแล้ว....หรือเพราะเราเองที่มีคนของเราแล้ว หรือ...เพราะมันเป็นไปไม่ได้... ก็ต้องเลือกเอาระหว่าง "การแอบรัก" ต่อไป หรือ"เลิกรัก" (เส้าทั้งคู่ T^T) แต่ถ้ารัก"มากเกินไป"....จนทำให้คนที่ถูกรักรู้สึกอึดอัด
ความรักแบบนี้.....มันเหนื่อยนะ.....มันเหนื่อยทั้งคู่ ทั้งคนที่รัก...และถูกรัก การรักใครสักคน...ไม่ใช่การคาดหวังให้เค้าเป็นอย่างที่เราต้องการ แต่...เป็นการ"รัก" ในตัวตนที่เค้าเป็น การรักใครสักคน...ต้องรู้จักปรับเปลี่ยนตัวเอง ปรับ...เข้าหากัน... อย่ารอ...หรืออย่าคาดหวังแต่เพียงฝ่ายเดียว ........ไม่มีใครได้ดั่งใจเราทุกอย่าง.... คนที่รักกันมากแค่ไหน...ก็ต้องมีอะไรที่ไม่ลงรอยกันบ้าง ....ขอเพียงเข้าใจกัน.... "แม้เมื่อความรักจืดจาง อย่างน้อยความผูกพันธ์ุ ความเข้าใจกันก็ยังคงอยู่" .........แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม.......
รักในแบบที่ "พอดี" ของแต่ละคน ก็ไม่เท่ากันหรอก แต่ขอให้มองและพยายามเข้าใจกัน....มันก็จะมี "จุดพอดี" ของมันเองละนะ ^_^ ปล. สำหรับคนที่ยังไม่มีความรัก มาแปะมือกัน เย้ๆๆ
10/14/2007 สามเดือน...กับเวลาที่เหลืออยู่"คุณไม่เสียใจบ้างเลยหรอ" "ตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจอยู่..ก็ไม่ควรพูดคำว่าเสียใจ เสียใจ เป็นคำพูดของคนที่จากไปแล้วเท่านั้น คนเรา.....ไม่ว่าจะไปถึงจุดหมายรึเปล่า ขอเพียงทำความตามความฝันอย่างเต็มที่......ก็ไม่ต้องเสียใจอะไร" "แล้วถ้า....ไม่มีความฝันล่ะ" "งั้นก็..เดินขึ้นไปให้สูงที่สุด......... แล้วมองลงมาข้างล่าง.......มองโลกใบนี้จากข้างบน แล้วเธอจะพบว่า...โลกใบนี้ ไม่เหมือนกับที่เธอคิดเลย ลองมองท้องฟ้าเบื้องบน หรือมองคนที่อยู่ต่ำกว่า ถึงแม้จะไม่มีความฝัน....แต่ก็ต้องมีความรับผิดชอบอยู่ดี" "ความรับผิดชอบ...." "ใช่" "อย่างเช่น.... ยังไม่ได้ล้างจาน สัญญาอะไรกับใครไว้ แล้วยังไม่ได้ทำ หรือยังไม่ได้พูดขอโทษกับใคร ต่างก็เป็นความรับผิดชอบทั้งนั้น" "เธอว่า..ใช่รึเปล่า" +++++++++++++++++++++++++++++++++++++ "ไม่ว่าเรื่องอะไร...ก็มีความหวังทั้งนั้น" "จำไว้ว่า.... ถ้าพระเจ้าปิดทางออกไปทางหนึ่ง พระองค์...จะทรงเปิดทางออกอีกทาง ไว้ให้เธอเสมอ" +++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ไม่รู้จะเรียกว่า ความผิดพลาด หรือความโชคดีกันแน่? เวลาจะดูซีรีีย์เรื่องนึง....จะเลือกเอาหนังที่ไม่เส้า เคล้าน้ำตา จบแบบ..แฮปปี้เอนดิ้ง...แบบไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่พระเอกหรือนางเอกตาย แต่...ทั้งๆที่เลือกแล้ว หนังเื่รื่องนี้...ก็ยังหลุดมาถึงมือเรา
"คนที่กำลังจะตายอย่างผม....มีสิทธิมีความรักได้ด้วยหรอ?" "ความรักของผม...มีระยะเวลาแค่สามเดือน แต่นั้น.....เป็นทั้งหมดในชีวิตของผม" ถ้าเราเหลือเวลาแค่สามเดือนจริงๆ....จะทำอะไรได้มั่งนะ?? จะเสียเวลานั่งเส้ากับความตายไปกี่วัน....ทำใจไม่ได้ไปกี่วัน หรือจะทำตามความฝันของตัวเอง....ที่ถ้าอยู่ในโลกปกติแล้ว..คงไม่ได้ทำ หรือจะอยู่กับคนที่รักที่สุด....ใช้เวลาที่เหลือให้คุ้มค่า หรือ....จะทำดีกับคนรอบข้างให้มากขึ้น..เพราะจะจากกันแล้ว อย่างงั้นหรือ.......... ถามตัวเอง....ว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้...ทำดีที่สุดแล้วรึยัง คำตอบที่ได้ก็คือ "ยัง...ยังไม่ได้พยายามอะไรสักเท่าไรเลย" ยังไม่ได้ทำตามความฝันตัวเอง....เพราะยังไม่มีความฝัน...หรืิอยังไม่รู้ ก็ไม่มั่นใจ ยังไม่ได้ทำดี..กับคนสำคัญหลายๆคนในชีวิต....ให้"มาก" เท่าที่ควรทำ ขนาดหน้าที่ของตัวเอง...ก็ยังบ่นแล้วบ่นอีก ถ้าเราเหลือเวลาแค่สามเดือนจริงๆ...เราจะทำอย่างที่ทำอยู่แบบนี้อีกไหมนะ คำตอบที่ได้..ก็แน่นอนอยู่แล้ว "ไม่" แล้วทำไม...ไม่เริ่มอะไรๆ มันซะตั้งแต่วันนี้ ถ้าหากวันนึง..มันสายไปขึ้นมา ..............จะเกิดอะไรขึ้น?? "ต่อเวลาให้ผมอีกสักนิดเถอะ..พระเจ้า อย่าเพิ่งให้ผมจากไปตอนนี้เลย" วันเกิดของตัวเองที่ผ่านมา...อยากขอพรให้ตัวเอง ^-^ .......พระเจ้า...... ขอให้หนูเข้มแข็ง...กับทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเข้ามาในชีวิต ขอให้หนู..เป็นคนที่อ่อนโยนกว่านี้....เข้าใจถึงจิตใจคนอื่นมากกว่านี้ และ.....ขอให้คนที่หนูสามารถมีเวลา..ทำดีกับคนที่หนูรักและสำคัญในชีวิต ปล. ลืมบอกชื่อหนัง เรื่อง Slience ใครอยากดู ยืมได้นะ ^_^ 7/7/2007 จดหมาย..ถึงเพื่อนวันนี้....คิดไว้ว่าจะอัพสเปชที่รื่นเริงๆ ยกตัวอย่างเช่น.............งานเปียโน ที่ไปมาเมื่อวันพฤหัส แต่...ระหว่างที่กำลังขอไฟล์รูปถ่ายจากเพื่อนมา ได้คุยกะเพื่อนคนนึง....รับรู้ความเปนไป....รับรู้ถึงความรู้สึก.... และแล้ววว.... ความคิดที่จะอัพสเปชงานเปียโนก็เปลี่ยนไป......... โลกของเด็ก....และ โลกของผู้ใหญ่ ต่างกันยังไงนะ? โลกของเด็ก.. ไม่ต้องคิดไรมากมาย....สนุกไปวันๆก็พอ ไม่มีการแก่งแย่งชิงดี......ทุกๆคนก็เพื่อนเราทั้งหมด ถึงแม้จะมีทะเลาะกันบ้าง....ไม่นานก็ดีกันเหมือนเดิม ไม่มีภาระ...ไม่มีความรับผิดชอบ...ไม่มี ทุกๆอย่างในวัยเด็ก...มักดูสวยงาม และเป็นความทรงจำที่ดี...เสมอ โลกของผู้ใหญ่... สิ่งที่เราทำ..มักส่งผลย้อนหลังมาเสมอ.....ทั้งในเรื่องที่ดีและไม่ดี ถึงแม้จะไม่อยากแก่งแย่งชิงดี...แต่เมื่อมองดูรอบๆตัว ก็เปนการแข่งขันเสมอ การทะเลาะกับใครสักคนนึง....เหมือนแก้วที่ร้าวว ถึงแม้จะต่อกันได้ แต่ก็ไม่ดีเหมือนเดิม ภาระ.....และความรับผิดชอบ....เปนสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทุกๆอย่างเมื่อผ่านไปแล้ว..ไม่ใช่ความทรงจำ...แต่เป็นประสบการณ์ ประสบการณ์...ที่เราจะต้องเรียนรู้ไปเรื่อยๆ....ไม่มีวันจบ โลกของผู้ใหญ่...ดียังไงนะ เราอาจจะยังเป็นเด็กเกินไป....ยังอยากอยู่ในโลกของเด็ก..ไปเรื่อยๆ แต่...สักวัน ทุกๆคนก็ต้องเข้าไปอยู่ในโลกของผู้ใหญ่อยู่ดี ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ไม่มีใครเข้าใจตัวเรา.....ดีเท่าตัวเราเอง ถึงแม้บางครั้ง....คนอื่นจะมองเราเป็นยังไง ขอให้รู้ว่า.....ตัวเราเองเป็นยังไง...มองเห็นตัวเอง ขอเพียงเข้าใจตัวเอง...... การแคร์.......คนรอบข้างเป็นสิ่งที่ดี แต่...มันเป็นไปไม่ได้หรอก.....ที่จะสามารถทำตามใจทุกๆคนได้ เลือก....แคร์ เฉพาะคนที่สมควรแคร์ โดยเฉพาะ "ตัวเอง" อย่าแคร์คนอื่นมากเกินไป....จนรู้สึกเหนื่อย ขอให้...การแคร์คนอื่น...การเอาใจคนอื่น....เป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข....ไม่ใช่ทำให้เราทุกข์ บางครั้ง....อาจรู้สึกว่าเราอยู่ตัวคนเดียว เมื่อคิดแบบนั้น....ให้หันไปมองคนรอบๆข้าง..... ในสิบคนที่อยู่รอบตัวเรา............มีสักคนไหม...ที่พร้อมจะเป็นเพื่อนเรา ในมือถือที่เมมชื่อคนเป็นสิบๆคน....... ต้องมีสักคน....ที่พร้อมจะคุยกับเรา...และรับฟังเรื่องราวต่างๆ ถึงแม้อาจช่วยแก้ปัญหาให้ไม่ได้....แต่ก็พร้อมจะรับฟัง...และเข้าใจ ีเมื่อรู้สึกเหนื่อย...ให้หลับตา....แล้วอยู่กับตัวเองสักพัก เมื่อไม่สบายใจ..หรือว้าวุ่น.......ให้อยู่กับเพื่อนฝูง มีที่ๆให้เราอยู่เสมอ..... ถึงแม้อาจจะไม่ใช่ที่ของเราโดยแท้จริง.....แต่ก็เป็นที่ให้เราพักได้ ขอจงอย่ายอมแพ้....และขอให้มีความสุขกับตัวเอง _________________________________________________________________ บทความนี้....ขอมอบให้กับเพื่อนคนนึง...ที่กำลังท้อแท้ เรายังเป็นเพื่อนกันเสมอนะ......... และ...... ขอมอบให้กับเพื่อนๆทุกคน...ขอให้มีความสุข ^.^ 6/22/2007 เกินห้ามใจช่วงนี้....อารมณ์ตัวเองค่อนข้างคงที่ขึ้น เลยกลับไปมองย้อนดูตัวเอง........ในช่วงที่สับสน รู้สึกได้เลยว่า.......มันมีผลต่ออะไรหลายๆอย่างเลยจิงๆ ที่เห็นชัดๆ ก็การสอบที่ผ่านมา ทั้งๆที่....สอบห่างกันวันเดียว........ความรู้คงไม่ได้น้อยลงในวันเดียว แต่สมาธิ............ไม่เท่ากัน และสภาพจิตใจ............ไม่เหมือนกัน เคยมีเพื่อนเล่าให้ฟัง........ ว่าเคยคิดมาก...ขนาดทำข้อสอบไม่รู้เรื่อง....เข้าไปแทบไม่ได้ทำ.. ตอนนั้น...ยังคิดว่า มันบ้าเกินไปรึป่าว........ต้องแยกให้ได้สิ ว่ากำลังทำไรอยู่ แต่พอเจอเข้ากับตัวเอง......(ฝากบอกไว้ตรงนี้เลย....เราเข้าใจลึกซึ้งเลยทีเดียว) ขนาดยังพอรู้ตัวเอง...ว่าเปนอะไร ยังพอรู้ตัวเอง....ว่าไม่ได้เป็นมากมายขนาดนั้น....ก็แค่เหงามากๆ แล้วฟุ้งซ่าน เปนแค่นั้น.....เราก็ทำข้อสอบแทบไม่รู้เรื่องแล้ว 555+ ทำข้อสอบฟังไป......หูฟัง แต่ใจคิดเรื่องอื่นอยู่.......พอรุ้ตัวอีกที อ่าว..เมื่อกี้มันพูดไรฟ่ะ ทำข้อสอบข้อเขียน.....อ่านโจทย์ซ้ำสามรอบในข้อเดียว....เออ อ่านมันเข้าไปข้อเดิมนี่แหละ ไม่ทำซะที พอรู้ตัว......เฮ้ย!! สมาธิ กลับมาหน่อย........แต่สักพัก..ก็กลับไปเปนแบบเดิมอีก เหอๆ เรายังอ่อนหัดเรื่องพวกนี้จริงๆ เคยคิดเหมือนกันว่า..........เราเป็นคนแบบไหนกันนะ บางครั้งก็เฮฮาได้เรื่อยๆ......ไม่เคยคิดอะไร...ไม่แคร์อะไรมากมาย แต่บางครั้ง......ก็คิดมากเกินไป........คิดอะไรๆ............... ไกลเกินไป.... แล้ว.....ก็ห้ามตัวเอง ไม่ให้คิดไม่ได้ด้วย เค้าเรียกว่าอะไรนะ.........."เกินห้ามใจ" รึป่าว อิอิ ตอนนี้เลยกำลังคิดอยู่ว่า.......จะทำยังไงให้ไอ้อาการ "เกินห้ามใจ" เนี่ยมันหายไปซะที ใครรู้วิธี..ช่วยบอกหน่อยละกัน เพราะเมื่อเกิดอาการนี้อีก.....เราจะได้้หายไวๆซะที 6/12/2007 กรอบ...และความเหงาตอนนี้...ชีวิตมีความเป็นระเบียบมาก..ถึงมากที่สุด.........เท่าที่เคยเป็นมา ตื่นเช้าด้วยความเร่งรีบ (เพราะมักตื่นสายกว่านาฬิกาปลุกเป็นประจำ) ออกจากบ้าน...ขึ้นรถเมล์ (หรือแท๊กซี่...ที่ทำเอาหมดตัวแต่เช้า) หลับบนรถบริษัท....จนถึงที่ทำงาน 8.00 น (วนลูปไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง 12.00 น){ เรียน.........หลับ.......คุย......... } กินข้าวเที่ยง 13.00 น กลับเข้าลูปเดิมจนกระทั่ง 17.00 น นั่งรถบริษัทกลับบ้าน.......หลับ(อีกแล้ว) กลับถึงบ้าน....เปิดคอม....ออนเอ็ม......เปิดหนังสือ......ทำการบ้าน.......คุยเอ็ม..........ทำการบ้าน นอน ชีวิตเรามีอยู่แค่นี้จริงหรอ?? ทำไมถึงได้รู้สึกว่า...นี่มันไม่ใช่ตัวเราเลย มันจะดีขึ้นไหม........หรือเราจะคุ้นเคยไปกับมันเอง ชิวิตที่อยู่ใน "กรอบ" ................................................................................................................. ทุกๆวันที่อยู่ในกรอบ...มีบางสิ่งได้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เรารู้ตัว....และไม่รู้ตัว มันก็ยังคงเติบโต....เรื่อยๆ ทั้งๆที่มีเพื่อนมากมาย ทั้งๆที่เวลาในแต่ละวัน...หมดไปอย่างรวดเร็ว จนรู้สึกว่าเวลามีน้อยเกินไปรึป่าว ทั้งๆที่...ห้ามตัวเอง...ไม่ให้คิด...ไม่ให้รู้สึก เหมือนจะห้ามได้..... แต่ที่จริงแล้ว.......ก็แค่หลอกตัวเองอยู่เท่านั้น และ..มันก็ยังคงเติบโต "ความเหงา" ................................................................................................................. อยู่ในที่ๆรายล้อมด้วยผู้คน.......แต่เหมือนอยู่คนเดียว อยู่ในที่ๆคุ้นเคย.....แต่กลับไม่รู้สึกว่า เป็นที่ของเรา อยู่กับคนที่คุ้นเคย..........แต่เหมือนว่า เค้าไม่เข้าใจเราเลย ทำไมกันนะ.... เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้.......จริงๆ |
|
|
%2f%2f%3a+%e0%b8%a1%e0%b8%b8%e0%b8%a1%e0%b8%a1%e0%b8%ad%e0%b8%87..%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b9%87%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%a1&referrer=){kind=small}
