KaewZa's profile~K@eWza~(^.^)//PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
7/29/2007 โดโมะ อาริงาโตะโกไซมะชิตะก่อนอื่น.... ต้องขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคน ที่มาถ่ายรูปด้วยกันนะงับ ขอบคุณค่าา ^_^ วันซ้อมเจ็บขามากมาย..แต่ก็ยังวิ่งไปวิ่งมาถ่ายรูป ติงต๊องไหมละ ก็แหม๊....เพื่อนๆอุตส่ามากัน...ยอมๆ แต่ก็ยังแอบรู้สึกผิดนิดๆ....เหมือนมัวแต่วิ่งไปวิ่งมา...เลยได้ถ่ายรูปกะเพื่อนๆบางคน น้อยๆไงม่ะรู้ ไม่ค่อยได้ดูแลเลย................โทดทีน้าาา -/\- มีเพื่อนคนนึง..ที่เรารู้สึกผิดมากเปนพิเศษ....คือรู้สึกผิดสุดๆ อยากเขียนให้เจ้าตัวอ่าน....แต่ก็ไม่มีเมลล์....ไม่เคยคุยทางเอ็ม..ส่งลิ้งค์ให้ก็ไม่ได้ เอาเปนว่า ถ้าเพื่อนๆอ่านเจอ ฝากบอกเจ้าัตัวด้วยแระกาน.. นี่เป็นการแสดงความรู้สึกผิดของเรา... ถึง..ตุ๊ดตู่ เราแทบไม่เคยคุยกันเลย...ตั้งแต่สมัยเรียน แม้จะจบไปแล้ว....เราก็ได้เจอกันน้อยมาก.... สารภาพตามตรง....ไม่ได้คิดว่าตุ๊ดตู่จะมา..... ไม่ได้ลืมชวนนะ...แต่แบบว่า..เบอร์เมลล์...เบอร์มือถือ..ไม่มีสักอย่าง อาศัยวานเพื่อนๆบอกต่อๆกัน...แต่ก็ไม่รู้ว่าำไปถึงใครบ้าง ..........ทำไมเราดูเป็นคนที่ช่างน่าเหินห่างขนาดนี้เนี่ย... ผ่านวันซ้อมไป..เพื่อนๆสายปัญญามากันวันซ้อมหมด....ตุ๊ดตู่ไม่ได้มา ไม่แปลกใจ...เพราะข่าวอาจส่งไปไม่ถึง แต่...แล้วก็มีโทรสับมา....เบอร์ใครไม่รู้....รับแล้วถึงรู้ว่าเป็นตุ๊ดตู่ โทรมาบอกว่าจะมาวันจริง............ดีใจจัง..ตุ๊ดตู่จะมา พอถึงวันจริง........ สิบโมงกว่าแล้ว...ตุ๊ดตู่โทรมา...ถึงเกษตรแล้วนะ...กำลังจะเข้าคณะวิศวะ สิบเอ็ดโมง..เราต้องเข้าแถว....แต่สิบโมงครึ่ง ตุ๊ดตู่ยังไม่ถึง สิบโมงสี่สิบห้า.....พี่ชายเราที่วันนี้มาเป็นช่างกล้องให้..กลับไปแล้ว...ตุ๊ดตู่ก็ยังไม่ึถึง แล้ว..ตุ๊ดตู่ก็โทรมา...บอกว่า อยู่แถวตึกคอม...แต่ตรงไหน ยังคุยกันไม่รู้เรื่อง..โทรสับก็ดับไป พยายามโทรกลับ...แต่เหมือนว่า...โทรสับของเทอ...แบตหมดไปเสียแล้ว...เวงกำ เดินหา..ก็ไม่เจอ...ตอนนั้นยังไม่ได้กินข้าวเลย..ต้องขึ้นตึกแล้ว..ก็ยังหาไม่เจอ...ทำไงดีๆๆ สิบเอ็ดโมงห้าสิบ....เพื่อนในกลุ่มโทรมา(เพื่อนภาคคอม) "แก้ว มีเพื่อนแก้วจะคุยด้วย" พอได้ยินเสียงตุ๊ดตู่เท่านั้นแหละ...เฮ้ยๆๆๆ ไปเจอกับเพื่อนเราได้ไงนี่ ตุ๊ดตู่...เทอทำไรไปบ้าง ถึงสามารถเจอกับเพื่อนเราได้....แล้ว..ไม่ใช่ที่ตึกคอมด้วย. คนที่รับปริญญาของวิศวะวันนั้น มีเกือบพัน....มีเพื่อนภาคคอมแค่หกสิบ...เทอสามารถหาเจอได้ ตุ๊ดตู่...เทอทำยังไงกันนี่ วิ่งไปหาตุ๊ดตู่...แบบ..ขากะเพลกๆนี่แหละ สุดท้ายก็เจอกันจนได้... แต่ตอนนั้น...ไม่มีเพื่อนอยู่แถวนั้น...ไม่มีกล้อง...ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจาก..ขอบคุณมากๆเลย แล้วก็ขอโทดด้วย ที่แค่ถ่ายรูปด้วยกัน..เรายังไม่สามารถทำได้ ....................ขอโทดจิงๆ................. ตุ๊ดตู่ยื่นของขวัญให้..พร้อมบอกว่า ไม่เปนไรๆ ได้เจอก็ดีแล้ว โหย..แทบร้อง เราถามว่า.."นี่มางานใครด้วยรึป่าว..จะไปไหนต่อ" "อ๋อ..มางานแก้วนี่แหละ...เด๋วก็กลับแล้ว" อ๊าก..พระเจ้า..ทำไมนู๋เลวขนาดนี้ ขอโทดเปนสิบรอบ...แล้วเราก็ต้องขึ้นตึกไป ทั้งๆที่รู้สึกผิด.....เส้าจิงๆ ได้เจอตุ๊ดตู่วันงานแต่งอาจาร...เย้ เราได้ถ่ายรูปด้วยกันซะทีนะ ^-^ ปล. ในวันรับปริญญาเรา มีหลายๆคนที่ต้องขอบคุนเปนพิเศษ ขอบคุณพี่โน๊ต..พี่วุฒิ..พี่สินาด..พี่เบ๊ส..พี่เมย์...และพี่ๆอีกหลายคน ที่มาถ่ายรูปด้วยกัน ขอบคุณเพื่อนๆสายปัญญาทุกคนที่มานะ....ขอโทดด้วยที่ต้องทำให้ตื่นเช้ามางานเราคนเดียว แหะๆ ขอบคุณเพื่อนๆโตโยต้า...น่าัรักกันมากๆเลย เหมือนวันทำงานอีกวัน..เจอกันครบเชียว อิอิ ขอบคุณตากล้องซัน.. ถ้าไม่ได้ซันถ่ายรูปให้...คงไม่มีรูปสวยๆเนอะ (รูปสวย แต่นางแบบไม่สวย 555+) ขอบคุณ แม่...ที่มาดูแลทั้งสองวัน น้องสาว...ที่มาเป็นเบ๊ให้วันนึง พี่ชาย...ที่้เป็นตากล้อง แบบง่วงๆ มึนๆให้อีกวัน และทุกๆคนที่ไม่ได้พูดถึง ..............ขอบคุณงับบบบ............. โดโมะ อาริงาโตะโกไซมะชิตะ 7/17/2007 Arithmetic Botวันนี้...จบแล้ว โปรเจคโรบอตโตะ......Arithmetic Bot โรบอทที่คิดเลขโง่ๆ..ก็ยังผิด 555+ เหนื่อยมั่กๆๆ.... ทำโอทีกันทุกวัน รวมๆชั่วโมงแล้ว....ยี่สิบชม.ได้ ในเวลาแค่สองอาทิตย์ บ้ากันไปแล้ว วันนี้ต้องเสนอหัวหน้า ไล่ขึ้นไปจนถึงประธานบริษัท...เริ่มพรีเซ้นบ่ายสอง แต่บ่ายสองแล้ว...โรบอทของเราก็ยังเอ๋อๆ คิดเลขไม่ได้เลย พี่ๆใจดี เลื่อนของกลุ่มเราเป็นกลุ่มสุดท้าย...เลื่อนเวลาตาย จนถึงตาตัวเอง.... ทำpowerpointไปซะสวย...แต่พรีเซ้นห่วยสิ้นดี อิอิ พอถึงขั้นตอน DEMO รอบแรก...โอเช ยังถูก.........ทำเอาโล่งอก แต่....ไปๆมาๆ รอบหลังๆ ผิดทุกรอบ ...กำ กัวที่สุด คือทำหัวหน้าตัวเองขายหน้า.....หวังว่า"ลุงซา"คงไม่คิดมากนะ T_T วันนี้ทำโอวันสุดท้าย.... เก็บของเข้าที่ เคลียร์ห้อง พุ่งนี้กลับไปสู่วังวนเดิม........เรียนญี่ปุ่น แล้ววันมะรืน...สอบ!! ญี่ปุ่นที่ไม่ได้เรียนมาเกือบเดือน....แต่กลับไปเรียนวันเดียวแล้วสอบเรย จะเอาอะไรไปสอบ?? เหนื่อยใจจัง อยากได้้กำลังใจ ^_^ 7/11/2007 โรบอตโตะช่วงนี้วันๆไม่ค่อยได้แตะคอมเลย....คิดถึงจังเลยลูก จุ๊บๆ  ตั้งแต่วันศุกร์ที่ผ่านมาแล้ว....ทำโอทีที่บริษัททุกวันเลย ศุกร์ที่แล้ว....ถึงสองทุ่มกว่า จันทร์..........สี่ทุ่ม อืมมม...กลับถึงบ้านแทบสลบ ดีที่บริษัทมีรถมาส่งถึงบ้าน ขอบคุนค๊าบบ อังคาร.........สองทุ่ม อันนี้ก็เหนื่อยเหมือนกัน กลับรถเมล์เอง T_T ถึงบ้านตั้งสี่ทุ่มแหนะ ส่วนวันนี้...วันพุธ....กลับรอบหกโมงกว่า แต่ก็ยังถึงบ้านสี่ทุ่มอยู่ดี เพราะโอ้เอ้ที่เดอะมอลล์ 555+ เอาน่า..ขอผ่อนคลายบ้างงง เนอะๆ เพิ่งรู้ว่า...สิ่งที่หลีกหนี...หลีกเลี่ยง...สุดชีวิต ตอนอยู่มหาลัย....มาเจอในการทำงานทั้งหมด ทั้งการเรียนฮาร์ดแวร์....การเขียนแอมเบตเดต...เป็นเรื่องที่อ่อนด้อยซะเหลือเกิ๊นนน แต่ตอนนี้รู้เพิ่มขึ้นอีกอย่างว่า....ขนาดโปรแกรมมิ่ง...ก็ยังอ่อนด้อยไปด้วย ไม่รู้จะเส้าหรือขำดี.....เพราะเพื่อนๆก็เป็นกานไปหมด...โดนพี่แก้บานทุกคนเลย เลยขอขำดีกว่า....โปรแกรมนู๋จะกลายเป็นโปรแกรมพี่อยู่แล้ว (ของพี่อาร์ตกะพี่เอ็ม) เหนื่อย...แต่สนุก การเขียนโรบอทเนี่ย....มันเหมือนชีวิตคนเลยเนอะ ลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ....คาดหวังอะไรกับมันไม่ได้ และ...ไม่สามารถกำหนดไรตายตัวแน่นอนได้สักอย่าง เพราะขนาดคิดว่าเขียนโปรแกรมไปอย่างดีแล้ว....สุดท้ายปัจจัยหลายๆอย่างก็ทำให้การทำงานคาดเคลื่อนได้อยู่ดี แค่เปลี่ยนความเร็วนิดเดียว...โค้ดที่เขียนมาทั้งหมด...อาจใช้งานไม่ได้เลยก็ได้ เหมือนชีวิตคนไหมล่ะ? เราไม่สามารถกำหนดอนาคตที่แน่นอนให้กับตัวเองได้.... อย่างมาก...ก็แค่วางแนวทาง..และพยายามทำให้ได้ตามที่ตั้งใจไว้ แต่ถ้ามีปัจจัยอื่นเข้ามา...อะไรๆก็เปลี่ยนไปได้ทุกอย่าง ไม่มีอะไรแน่นอน.... อ่าวๆ นอกเรื่องไปซะล่ะ...กลับมาๆ เพราะการเขียนโรบอทเป็นแบบนี้ ถึงแม้จะเหนื่อยใจบ้าง...เวลาโค้ดแล้วมันไม่ทำงานตามที่ตั้งใจ แต่ก็สนุก..และตื่นเต้น...บวกกับภูมิใจเล็กๆ เวลาเห็นมันวิ่งได้ เหมือนเป็นลูกเราเลย....เราสอนมันวิ่งกะมือเลยนะนี่ อิอิ หวังว่าโปรเจคโรบอทที่กำลังทำอยู่ตอนนี้...จะไม่ล่มด้วยเถิดดดดดดด...เพี๊ยง 7/7/2007 จดหมาย..ถึงเพื่อนวันนี้....คิดไว้ว่าจะอัพสเปชที่รื่นเริงๆ ยกตัวอย่างเช่น.............งานเปียโน ที่ไปมาเมื่อวันพฤหัส แต่...ระหว่างที่กำลังขอไฟล์รูปถ่ายจากเพื่อนมา ได้คุยกะเพื่อนคนนึง....รับรู้ความเปนไป....รับรู้ถึงความรู้สึก.... และแล้ววว.... ความคิดที่จะอัพสเปชงานเปียโนก็เปลี่ยนไป......... โลกของเด็ก....และ โลกของผู้ใหญ่ ต่างกันยังไงนะ? โลกของเด็ก.. ไม่ต้องคิดไรมากมาย....สนุกไปวันๆก็พอ ไม่มีการแก่งแย่งชิงดี......ทุกๆคนก็เพื่อนเราทั้งหมด ถึงแม้จะมีทะเลาะกันบ้าง....ไม่นานก็ดีกันเหมือนเดิม ไม่มีภาระ...ไม่มีความรับผิดชอบ...ไม่มี ทุกๆอย่างในวัยเด็ก...มักดูสวยงาม และเป็นความทรงจำที่ดี...เสมอ โลกของผู้ใหญ่... สิ่งที่เราทำ..มักส่งผลย้อนหลังมาเสมอ.....ทั้งในเรื่องที่ดีและไม่ดี ถึงแม้จะไม่อยากแก่งแย่งชิงดี...แต่เมื่อมองดูรอบๆตัว ก็เปนการแข่งขันเสมอ การทะเลาะกับใครสักคนนึง....เหมือนแก้วที่ร้าวว ถึงแม้จะต่อกันได้ แต่ก็ไม่ดีเหมือนเดิม ภาระ.....และความรับผิดชอบ....เปนสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทุกๆอย่างเมื่อผ่านไปแล้ว..ไม่ใช่ความทรงจำ...แต่เป็นประสบการณ์ ประสบการณ์...ที่เราจะต้องเรียนรู้ไปเรื่อยๆ....ไม่มีวันจบ โลกของผู้ใหญ่...ดียังไงนะ เราอาจจะยังเป็นเด็กเกินไป....ยังอยากอยู่ในโลกของเด็ก..ไปเรื่อยๆ แต่...สักวัน ทุกๆคนก็ต้องเข้าไปอยู่ในโลกของผู้ใหญ่อยู่ดี ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ไม่มีใครเข้าใจตัวเรา.....ดีเท่าตัวเราเอง ถึงแม้บางครั้ง....คนอื่นจะมองเราเป็นยังไง ขอให้รู้ว่า.....ตัวเราเองเป็นยังไง...มองเห็นตัวเอง ขอเพียงเข้าใจตัวเอง...... การแคร์.......คนรอบข้างเป็นสิ่งที่ดี แต่...มันเป็นไปไม่ได้หรอก.....ที่จะสามารถทำตามใจทุกๆคนได้ เลือก....แคร์ เฉพาะคนที่สมควรแคร์ โดยเฉพาะ "ตัวเอง" อย่าแคร์คนอื่นมากเกินไป....จนรู้สึกเหนื่อย ขอให้...การแคร์คนอื่น...การเอาใจคนอื่น....เป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข....ไม่ใช่ทำให้เราทุกข์ บางครั้ง....อาจรู้สึกว่าเราอยู่ตัวคนเดียว เมื่อคิดแบบนั้น....ให้หันไปมองคนรอบๆข้าง..... ในสิบคนที่อยู่รอบตัวเรา............มีสักคนไหม...ที่พร้อมจะเป็นเพื่อนเรา ในมือถือที่เมมชื่อคนเป็นสิบๆคน....... ต้องมีสักคน....ที่พร้อมจะคุยกับเรา...และรับฟังเรื่องราวต่างๆ ถึงแม้อาจช่วยแก้ปัญหาให้ไม่ได้....แต่ก็พร้อมจะรับฟัง...และเข้าใจ ีเมื่อรู้สึกเหนื่อย...ให้หลับตา....แล้วอยู่กับตัวเองสักพัก เมื่อไม่สบายใจ..หรือว้าวุ่น.......ให้อยู่กับเพื่อนฝูง มีที่ๆให้เราอยู่เสมอ..... ถึงแม้อาจจะไม่ใช่ที่ของเราโดยแท้จริง.....แต่ก็เป็นที่ให้เราพักได้ ขอจงอย่ายอมแพ้....และขอให้มีความสุขกับตัวเอง _________________________________________________________________ บทความนี้....ขอมอบให้กับเพื่อนคนนึง...ที่กำลังท้อแท้ เรายังเป็นเพื่อนกันเสมอนะ......... และ...... ขอมอบให้กับเพื่อนๆทุกคน...ขอให้มีความสุข ^.^ 7/1/2007 sAiPaNYa FriEndSเพื่อนๆสายปัญญาของนู๋เองงง ไม่ได้เจอการน๊าน..นานน บางคน...ไม่ได้เจอกันมาสี่ปีแระ ดีใจจัง..ได้เจอเพื่อนๆเยอะแยะเรยยย เย้เย้ วันนี้ได้ถ่ายรูปกะบัณฑิตสาวสองคน เก๋ กะ แนท ยินดีด้วยน้าาา นักบัญชีคนใหม่ รูปวันนี้ ส่วนใหญ่....ถ่ายกันเอง หาบัณฑิตไม่ค่อยเจอ ฮา ฮา ฮ่า สนุกสนานเฮฮามากกก รู้สึกดีเจงๆ....ดีใจๆๆ ปล. ขอบคุณในความอนุเคราะห์รูปทั้งหมด จากเนทซัง อาริงาโตะ~ |
|
|
%2f%2f%3a+July%2c+2007&referrer=){kind=small}
