KaewZa's profile~K@eWza~(^.^)//PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
6/29/2007 congratulation.......my friendsกี่ปีัแล้วนะ.....ที่ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ กี่ปีแล้ว............ที่ต้องไปโรงเรียนทุกวัน ช่วงเวลาเหล่านั้น...มีอะไรหลายๆอย่า่ง...เกิดขึ้นมากมาย ทั้งความง่วง(เวลาเรียน)......ความสนุก(เวลาได้อยู่กับเพื่อนๆ).......... เวลาที่โดนคุณครูดุ...ตอนไม่ทำการบ้านมา..... และอะไรอีกหลายๆอย่าง............. ......จำกันได้ไหม กี่ปีแล้วนะ....ที่เลิกเรียนแล้ว....ยังต้องแวะไปเรียนภาคค่ำกันต่อ เรียนกันหลายสถาบันด้วย..........ทั้งเคมีอาจารย์อุ๊.....เดอะเบรน.....แอ๊พพลายฟิสิกส์...... เคยคิดบ้างไหม...ว่าตอนนั้นทำกันได้ยังไง เรียนกลางวัน แปดชม.........ต่อด้วยเรียนตอนเย็นกันอีก...... บางคน....เรียนเสาร์อาทิตย์ด้วย สุดยอดกันจริงๆ.............(ถึงจะแอบหนีเที่ยว หรือแอบหลับบ่อยๆก็เถอะ) ยังจำช่วงเวลา........ที่สอบเข้ามหาลัยได้ไหม........ กดดันกันบ้างรึป่าวว....จะทำได้รึป่าว.........จะเอ็นติดไหมนะ......... แล้ว.....พวกเราก็ผ่านมันมาได้ด้วยดี...จริงไหม ^-^ ยังจำช่วงเวลา.......ที่ก้าวเท้าเข้ามหาลัยครั้งแรกได้ไหม ตอนนั้นรู้สึกยังไง................. เจอสภาพแวดล้อมใหม่ๆ.....เพื่อนใหม่.....ที่เรียนใหม่.......อะไรๆ...ก็ใหม่ไปซะหมด แล้วตัวเราละ....เปลี่ยนไปกันบ้างรึป่าวว มีช่วงเวลาแบบนี้มั่งไหม........... ที่อยู่ในชั่วโมงเรียนแล้วนั่งหลับ........แต่พอสอบก็ไม่ยอมหลับยอมนอน นั่งท่องหนังสือกัน เคยรู้สึกแบบนี้มั่งไหม...... ท่องหนังสือไปอย่างดี.......พอเข้าห้องสอบ!!.....ทุกอย่างก็หายไปจากหัวหมด.....เอ่..ชั้นท่องไรไปหว่า? มีมั่งไหม..... ที่รู้สึกว่า....เราจะเรียนไหวรึป่าว.....ที่เรียนมาเนี่ย...เราชอบมันจริงๆหรอ เคยมั่งไหม....ที่คิดจะเริ่มต้นใหม่อีกรอบ.... (หรือใครบางคน...อาจเริ่มใหม่ไปแล้ว) แต่...จนถึงวันนี้........ตอนนี้.............. พอมองย้อนกลับไป..........นานเหมือนกันเนอะ เราผ่านอะไรมามากมายเหมือนกัน.... รู้สึกยังไงกันบ้าง................ ตอนนี้......พวกเราก้าวพ้นช่วงเวลานั้นมาแล้วนะ.... ที่พูดอย่างนี้....ไม่ได้หมายความว่าพวกเราแก่ขึ้น..... แต่....พวกเรา "โตเป็นผู้ใหญ่" แล้วต่างหากล่ะ แต่ยังไง....ก็อย่าทิ้งความเป็นเด็กในตัวเองไปล่ะ....ปล่อยให้เค้าออกมาวิ่งเล่นกันบ้างงง ^.^ อีกไม่นาน....ทุกคนก็จะมีช่วงเวลาที่จะได้จดจำกันอีก วันที่บอกว่า....พวกเรา "โตเป็นผู้ใหญ่" แล้ว เกรด...ไม่ใช่ตัวบอกความสำเร็จอะไรเลย แค่...เราจบกันมาได้.....นั่นก็เจ๋งที่สุดแล้ว.............จริงไหม??? ถึงตอนนี้....มีหลายๆอย่างทีอยาก่จะบอกเพื่อนๆทุกคน ถึง....เพื่อนๆธิดา............ทุกๆคน ตอนนี้เรายังจำหน้าพวกแกได้ครบไหมนะ... ถึง...เพื่อนๆสายปัญญา..................ขอโทด...ที่เวลานัดกันแล้วเราไม่ค่อยว่างไปเลยย....แต่ยังคิดถึงทุกคนนะ. จะพยายามไปงานรับปริญญาให้ครบของทุกๆคนเลย....แม้ว่าจะพลาดของเชอรี่ และธัญ ไปแล้วก็เถอะ ขอโทดจิงๆ ถึง....เพื่อนๆที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์.....(น่าน..เต็มยศ) คงไม่ต้องบอกว่าจะไปงาน...เพราะก็งานเดียวกัน อิอิ สาวๆภาคคอม.....ดีใจจริงๆที่ได้สนิทกัน...สาวๆมีอยู่แค่นี้ ถึงน่าเส้าไปหน่อย...แต่ที่ผ่านมาเราก็สนุกสนานเฮฮากันดี เนอะ หนุ่มๆทั้งหลาย.....ไว้มาถ่ายรูปให้ครบทุกคนเลยนะ....ทั้ง 53 คนเลย (จำนวนคน..ถูกไหมเนี่ย)....ไว้ว่างๆจะไปเตะบอลด้วย ถึง....เพื่อนๆที่TMAP-EM...แยมด้วยนะ ยังรวมเทออยู่ในTMAP อิอิ คำที่พูดได้คือ....ดีใจจริงๆ ที่ได้มาทำงานที่นี่....เพื่อนๆน่ารักกันทุกคนเลย รู้สึกดีจริงๆ และ.....ยินดีด้วยที่จบแล้ว....แล้วเจอกันที่งานรับปริญญา ไม่พลาดแน่ๆ!! (ทั้งพวกที่รับปีนี้ และปีหน้า) และสุดท้าย......ถึงเพื่อนๆสิบเอ็ดตัวจริง (นี่คือฉายา...แต่จำนวนคนในกลุ่มเราจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ..ใช่ไหม อิอิ) พวกเราทำอะไรหลายๆอย่างมาด้วยกันมากมายจริงๆ ทั้งอดนอนเพราะติวหนังสือ............เล่นไพ่.....ตั้งวงเหล้า เดินขึ้นภูกระดึงกันมา........ระยะทางที่เค้าเดินกันสี่ชม. .....เราเดินกันแปดชม....เจ๋งจริงๆ อิอิ ขอบคุณ...ที่ช่วยเหลือกันมาหลายๆอย่าง....ทั้งเรื่องเรียน และเรื่องอื่นๆ (ขอบคุณ....ท๊อป.....ที่ติวให้ตั้งหลายวิชา....ถ้าแกไม่ติวให้ เราไม่รอดแน่ๆ ) ขอบคุณจริงๆ...... และสุดท้ายย...(จริงๆ) ยินดีด้วยนะเพื่อนๆ ที่จบกันแล้ว ยินดีด้วยนะ บัณฑิตใหม่ ทุกๆคน ^.^ 6/22/2007 เกินห้ามใจช่วงนี้....อารมณ์ตัวเองค่อนข้างคงที่ขึ้น เลยกลับไปมองย้อนดูตัวเอง........ในช่วงที่สับสน รู้สึกได้เลยว่า.......มันมีผลต่ออะไรหลายๆอย่างเลยจิงๆ ที่เห็นชัดๆ ก็การสอบที่ผ่านมา ทั้งๆที่....สอบห่างกันวันเดียว........ความรู้คงไม่ได้น้อยลงในวันเดียว แต่สมาธิ............ไม่เท่ากัน และสภาพจิตใจ............ไม่เหมือนกัน เคยมีเพื่อนเล่าให้ฟัง........ ว่าเคยคิดมาก...ขนาดทำข้อสอบไม่รู้เรื่อง....เข้าไปแทบไม่ได้ทำ.. ตอนนั้น...ยังคิดว่า มันบ้าเกินไปรึป่าว........ต้องแยกให้ได้สิ ว่ากำลังทำไรอยู่ แต่พอเจอเข้ากับตัวเอง......(ฝากบอกไว้ตรงนี้เลย....เราเข้าใจลึกซึ้งเลยทีเดียว) ขนาดยังพอรู้ตัวเอง...ว่าเปนอะไร ยังพอรู้ตัวเอง....ว่าไม่ได้เป็นมากมายขนาดนั้น....ก็แค่เหงามากๆ แล้วฟุ้งซ่าน เปนแค่นั้น.....เราก็ทำข้อสอบแทบไม่รู้เรื่องแล้ว 555+ ทำข้อสอบฟังไป......หูฟัง แต่ใจคิดเรื่องอื่นอยู่.......พอรุ้ตัวอีกที อ่าว..เมื่อกี้มันพูดไรฟ่ะ ทำข้อสอบข้อเขียน.....อ่านโจทย์ซ้ำสามรอบในข้อเดียว....เออ อ่านมันเข้าไปข้อเดิมนี่แหละ ไม่ทำซะที พอรู้ตัว......เฮ้ย!! สมาธิ กลับมาหน่อย........แต่สักพัก..ก็กลับไปเปนแบบเดิมอีก เหอๆ เรายังอ่อนหัดเรื่องพวกนี้จริงๆ เคยคิดเหมือนกันว่า..........เราเป็นคนแบบไหนกันนะ บางครั้งก็เฮฮาได้เรื่อยๆ......ไม่เคยคิดอะไร...ไม่แคร์อะไรมากมาย แต่บางครั้ง......ก็คิดมากเกินไป........คิดอะไรๆ............... ไกลเกินไป.... แล้ว.....ก็ห้ามตัวเอง ไม่ให้คิดไม่ได้ด้วย เค้าเรียกว่าอะไรนะ.........."เกินห้ามใจ" รึป่าว อิอิ ตอนนี้เลยกำลังคิดอยู่ว่า.......จะทำยังไงให้ไอ้อาการ "เกินห้ามใจ" เนี่ยมันหายไปซะที ใครรู้วิธี..ช่วยบอกหน่อยละกัน เพราะเมื่อเกิดอาการนี้อีก.....เราจะได้้หายไวๆซะที 6/20/2007 เฉลย........หรอนี่มาแร้ววววว........ ช่วงนี้ไม่มีเวลาเลย....ไม่ได้อู้นะ (เพียงแต่ เอาเวลาไปทำอย่างอื่น อิอิ) อ่าา...มีหลายคนบอกให้เฉลย แต่..........ก็อย่างที่บอกไว้แล้ว ไม่ซีเรียส ไม่มีคะแนน ไม่มีผิด..ถูก ....................จบแค่นี้ จะโดนเตะไหม แหะๆ หุหุ เอาเปนว่า ไม่มีเฉลยจิงๆละกาน เพราะ........สิ่งที่ถาม..เปนความรู้สึก ....เปนมุมมองของแต่ละคน. เอาละ...มาดูุมุมมองเรากันมั่ง ข้อที่หนึ่ง ถ้ามีอาหารหลายๆอย่าง วางอยู่บนโต๊ะ....คิดว่านู๋แก้วคนนี้ จะเลือกกินอะไร ........ทอปซัง เราชอบคำตอบแกมั่กๆๆ ขอยืมมาใช้ล่ะกาน "แก้วคงกินทุกอย่าง อย่างละนิดๆ อันไหนชอบก็เยอะหน่อย แล้วก็เรียกคนอื่นให้มาช่วยกันกินให้หมด" ซึโกยยย (สุดยอดๆ) ....เพราะทุกอย่างที่เราเขียน...ชอบหมดเลยอ่ะ ถ้าให้เลือกจิงๆ....แต่ละวัน คงเลือกไม่เหมือนกัน แล้วแต่อารมณ์ แล้ว..ถ้ากินจริงๆ มีเพื่อนๆมาช่วยๆกันแย่ง...มันจะอร่อยกว่่าปกติ ....จิงไหม ^_^ **ปลหนึ่งๆ. ส้มตำไทยพริกสองเม็ด (ไม่ใส่ชูรส)....จริงๆแล้วเป็นเมนูของเพื่อน แต่...ตอนนี้ก็กลายเป็นเมนูประจำของเราแล้วเช่นกัน (แหะๆ กินด้วยกันนานๆเกิดการเลียนแบบ) ข้อที่สอง เพื่อนๆคิดว่า นู๋แก้วคล้ายอะไรมากที่สุด ........ข้อนี้ ขอไม่ตอบละกานน เล่นตอบกันซะเกือบตรงกันหมดแบบนี้ เราเถียงไปคงไม่ชนะ ยอมๆๆ ข้อที่สาม ถ้าให้เลือกระดับความใจเยนของนู๋แก้ว จะให้ระดับไหน ......ปกติเราไม่ใช่คนใจเยนหรอกก เพียงแต่...พยายามจะคิดก่อนพูด.....คิดก่อนทำให้มากขึ้น หากพูดไปแล้ว....มันทำให้ความรู้สึกดีๆมันเสียไป...แล้วเราจะเสียใจภายหลัง......จะพูดทำไม จริงไหม? แต่.....มันก็เปนแค่ความพยายาม จิงๆแล้ว..เราก็ยังแอบเปนคนใจร้อนเหมือนเดิม อิอิ บางคนอาจเห็นเราใจร้อนจนชิน....(ทำใจละกานนะ ท่าทางจะแก้ยากส์) หวังว่า..สักวัน เราจะใจเยนขึ้นกว่านี้.......เพี๊ยง ข้อที่สี่ อ่าววว..........ไม่มีนีนา และแล้ว...เราก็แสดงความเปิ่น ในสเปชตัวเองจนได้ ท่าทาง ฉายาที่ได้สมัยมหาลัย....คงยังแก้ไม่หายซะที แหะๆ ข้อที่ห้า ถ้านู๋แก้วไปอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ..ไม่รู้จักใครเลย แต่เอ๊ะ หันไปเจอคนๆนึง อยากรู้จักมากๆ เพื่อนๆคิดว่า นู๋แก้วจะทำอย่างไร อืมม....โดยทั่วไปแล้ว ถ้าเปนสาวๆ เราเข้าไปทักทันที...ไม่มีหยุดคิดหรอกก 555+ (สาวๆ ไม่มีทางพลาด อิอิ) แต่...ถ้าเป็นหนุ่มๆละก็...อีกกรณีนะงับ อิอิ ข้อที่หก เรื่องอะไรที่นู๋แก้วรู้สึกเขิลสุดๆ เวลาโดนเพื่อนๆล้อ ถ้าเปนเมื่อก่อน.......คงเขิลทุกเรื่อง 555+ แต่....ตอนนี้ เริ่มชินละ อิอิ เรื่องที่ยังเขิลๆอยู่เนี่ย....คงเป็น "อย่าถามทางแก้วเชียวนะ......ถ้าแก้วบอกซ้าย ไปขวาเลย... ถูกชัวร์" โดยเฉพาะเวลาหลงแถวมหาลัย.....ยิ่งในคณะเนี่ย โอ๊ยย เอาหน้ามุดต้นหญ้าได้ ทำไปแว้วววว **ปลสองๆ. ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนนะงับ ที่เข้ามาอ่านกาน ทั้งที่เม้นและไม่เม้น แท้งกิ้วๆๆ 6/16/2007 แบบทดสอบ...ขำๆอ่ะ ก่อนอื่นขอบคุณมากๆ สำหรับคอมเม้น...ขอบคุณงับเพื่อนๆ มีหลายคนบอกว่า อ่า...สเปชแก้วมีคนเข้ามาเม้นเยอะดีจัง ฮิฮิ ไม่อยากจะสารภาพว่า...แท้จริงแล้ว ส่วนใหญ่..เกิดจากการต้อนเพื่อนๆให้เข้ามาอ่าน 555+ "อ่ะ เราอัพสเปชแล้วนะ" "เราเขียนเสปชแล้ว อ่านด้วยน้าาา" "เม้นด้วยๆ เย้เย้ ขอบคุนล่วงหน้า อิอิ" นี่คือส่วนนึงของการบังคับ ขู่เข็ญ 555+ แต่...ก็อยากให้เพื่อนๆเข้ามาอ่านกานเยอะๆนีนา (ถือว่าสงสารลูกหมาตาดำๆล่ะกานนะ >.<) ส่วนคอมเม้นหลายๆอัน ที่มีความเห็นตรงกัน " ขยันอัพจิงๆ" ก็....ขอบคุณงับ อิอิ (เอ๋...รู้สึกว่า เม้นแบบนี้ เหมือนไม่ใช่คำชม หุหุ) อ่ะ เรื่องต่อไปๆ................................................................................................... วันนี้ชิวๆ คิดไรขำๆมาให้เพื่อนๆลองเล่นกาน ไม่ซีเรียส ไม่มีคะแนน ไม่มีผิด..ถูก ไม่มีตก...ผ่าน จะลงชื่ิอ...หรือไม่ลงก็ได้....ชิวๆ เอาล่ะ....มาเริ่มกันเถอะ คำถามข้อที่หนึ่ง.........ถามว่า ถ้ามีอาหารหลายๆอย่าง วางอยู่บนโต๊ะ....คิดว่านู๋แก้วคนนี้ จะเลือกกินอะไร น้ำแข็งใส...ใส่นมข้นหวานเยอะๆ ส้มตำไทย...พริกสองเม็ด (ไม่ใส่ชูรส) ไอติมรสมะนาว.. ต้มยำกุ้งน้ำข้น คำถามข้อที่สอง..........ถามว่า เพื่อนๆคิดว่า นู๋แก้วคล้ายอะไรมากที่สุด หมาน้อย ลิง.........(เหอๆ) แมว ไม่ใช่สักอย่าง....ขอเลือกตอบเอง....เชิญงับ คำถามข้อที่สาม........ถามว่า ถ้าให้เลือกระดับความใจเยนของนู๋แก้ว จะให้ระดับไหน ระดับหนึ่ง.......ใจเยน อารมดีเปนนิจ ระดับสอง........ปกติก็ใจเยนอยู่หรอกนะ...แต่บทจะใจร้อนขึ้นมา...ก็ซะ ระดับสาม........เทอเคยใจเยนกะเค้าด้วยหรอ.. ระดับสี่...........อย่าให้พูดเลย.....เด๋วจะรับไม่ได้ คำถามข้อที่ห้า..........ถามว่า ถ้านู๋แก้วไปอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ..ไม่รู้จักใครเลย แต่เอ๊ะ หันไปเจอคนๆนึง อยากรู้จักมากๆ เพื่อนๆคิดว่า นู๋แก้วจะทำอย่างไร ระดับแก้ว....อยากรู้จัก ทักทันที ไม่มีคิด เอ่....แอบคิดนิดนึง....จะเข้าไปทักดีไหมน้าา.....เอาเถอะ อยากรู้จักนีนา เข้าไปเลย ง่ะ.....ดูหนาตาก่อน รับแขกป่ะนี่ ถ้าเข้าไปแล้วไม่โดนกัด....ก็โอเช แหม๊ เค้าออกจะขี้อายขนาดนี้....ไม่กล้าหรอกก คำถามข้อที่หก........ถามว่า เรื่องอะไรที่นู๋แก้วรู้สึกเขิลสุดๆ เวลาโดนเพื่อนๆล้อ "อ่าวๆแก้ว....มั่วอีกแล้ว...สมเปนแก้วจริงๆ" "อย่าถามทางแก้วเชียวนะ......ถ้าแก้วบอกซ้าย ไปขวาเลย... ถูกชัวร์" "เอ่ๆ.....แก้วไปเที่ยวอีกแล้ว....ไปกะครายน้าาา" เอาล่ะ...ตอนนี้นึกคำถามออกเท่านี้ ใครมีไรอยากถามนู๋แก้ว........เชิญ ถ้าตอบได้ จะตอบให้นะงับ อิอิ เฮ้ๆ รอบนี้ ไม่เอานักอ่านเงานะ ใครเข้ามาอ่าน เม้นด้วย พลีสสสสสสสสสสสสสสส โดโมะๆ ปล. แปลเป็นไทยได้ว่า....ขอบคุนงับ 6/14/2007 วันดีๆ..วันนึงจากจุดๆเดิม.....คนๆเดิม....และสายตาคู่เดิม แต่............มุมมองในแต่ละวัน....ไม่เหมือนกัน เมื่อวาน.......อาจเหงามากมาย แต่วันนี้........ก็อาจต่างออกไป ขอบคุณรอยยิ้มของทุกๆคน..........ที่ทำให้ยิ้มตาม ขอบคุณความห่วงใย..............ที่ทำให้รู้สึกว่า...แม้จะไม่ได้เข้าใจกันทุกเรื่องแต่เราก็ไม่ได้อยู่คนเดียว ขอบคุณคำแนะนำและมุมมองใหม่ๆ.........ที่ทำให้รู้สึกว่า...เรามองอะไรแคบไปรึป่าว และสุดท้าย.... ขอบคุณคำด่าที่ว่า "แกมันบ้าไปแล้ว" เพราะมันทำให้รุ้สึกว่า......เอ๋..สงสัยจะจริง 555+ วันนี้.......กับเมื่อวาน ให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปมากมาย เราก็แค่คนๆนึงที่อารมณ์แปรปรวนบ่อยๆ (แหะๆ) วันนี้อารมณ์ดี.....พุ่งนี้อาจเป็นแบบเมื่อวาน แต่ขอแค่ว่า...ยังมีเพื่อนๆอยู่ตรงนี้......คอยให้คำแนะนำ (และด่าบ้างเป็นครั้งคราว อิอิ) ก็ "พอ" 6/12/2007 กรอบ...และความเหงาตอนนี้...ชีวิตมีความเป็นระเบียบมาก..ถึงมากที่สุด.........เท่าที่เคยเป็นมา ตื่นเช้าด้วยความเร่งรีบ (เพราะมักตื่นสายกว่านาฬิกาปลุกเป็นประจำ) ออกจากบ้าน...ขึ้นรถเมล์ (หรือแท๊กซี่...ที่ทำเอาหมดตัวแต่เช้า) หลับบนรถบริษัท....จนถึงที่ทำงาน 8.00 น (วนลูปไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง 12.00 น){ เรียน.........หลับ.......คุย......... } กินข้าวเที่ยง 13.00 น กลับเข้าลูปเดิมจนกระทั่ง 17.00 น นั่งรถบริษัทกลับบ้าน.......หลับ(อีกแล้ว) กลับถึงบ้าน....เปิดคอม....ออนเอ็ม......เปิดหนังสือ......ทำการบ้าน.......คุยเอ็ม..........ทำการบ้าน นอน ชีวิตเรามีอยู่แค่นี้จริงหรอ?? ทำไมถึงได้รู้สึกว่า...นี่มันไม่ใช่ตัวเราเลย มันจะดีขึ้นไหม........หรือเราจะคุ้นเคยไปกับมันเอง ชิวิตที่อยู่ใน "กรอบ" ................................................................................................................. ทุกๆวันที่อยู่ในกรอบ...มีบางสิ่งได้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เรารู้ตัว....และไม่รู้ตัว มันก็ยังคงเติบโต....เรื่อยๆ ทั้งๆที่มีเพื่อนมากมาย ทั้งๆที่เวลาในแต่ละวัน...หมดไปอย่างรวดเร็ว จนรู้สึกว่าเวลามีน้อยเกินไปรึป่าว ทั้งๆที่...ห้ามตัวเอง...ไม่ให้คิด...ไม่ให้รู้สึก เหมือนจะห้ามได้..... แต่ที่จริงแล้ว.......ก็แค่หลอกตัวเองอยู่เท่านั้น และ..มันก็ยังคงเติบโต "ความเหงา" ................................................................................................................. อยู่ในที่ๆรายล้อมด้วยผู้คน.......แต่เหมือนอยู่คนเดียว อยู่ในที่ๆคุ้นเคย.....แต่กลับไม่รู้สึกว่า เป็นที่ของเรา อยู่กับคนที่คุ้นเคย..........แต่เหมือนว่า เค้าไม่เข้าใจเราเลย ทำไมกันนะ.... เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้.......จริงๆ 6/11/2007 และแล้วว.....ก็มีสเปชกับเค้าซะทีตึก ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆๆ ตึกๆๆๆ และแล้ว วันนี้ก็มีสิ่งใหม่ๆเกิดขึ้นในชีวิตอีกครั้งนึง เป็นจุดเล็กๆในชีวิต...เท่านั้น แต่สิ่งเล็กๆ อาจเป็นบ่อเกิดของความยิ่งใหญ่หลายๆอย่างมากมายในอนาคต...ใครจะรู้ได้หละว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น ที่มา...อาจเกิดจากความสนใจ....ความเหงา..หรือความเบื่อหน่าย มันจะสำคัญอะไร สิ่งสำคัญอยู่ที่....มันได้เกิดขึ้นแล้วต่างหาก...........เท่านั้นเอง ขอให้สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้.....ยังดำเนินไปได้เรื่อยๆในอนาคต ไม่หยุดนิ่ง.........ไม่ถอยหลัง ขอให้...ก้าวเดิน..และเติบโตไปพร้อมๆกัน |
|
|
%2f%2f%3a+June%2c+2007&referrer=){kind=small}
